Toen we Anna van Dooren vroegen een verhaal voor de Student Guide te illustreren, kwam ze terug met een stel tekeningen die als illustratie praktisch onbruikbaar waren, maar als tekening op zich prachtig. Daarmee stortte ze ons in een dilemma, want de tekeningen niet voor de Student Guide gebruiken voelde zo zonde dat we er bijna niet van konden slapen. Bedankt Anna. Nu, een maand later, hebben we ons over onze haat voor Anna heen kunnen zetten en publiceren we haar werk hier. Geniet!
Dit is Nick Paladino, een door Jimi Hendrix geobsedeerde Amerikaan die in zijn eentje een Amsterdamse kelder heeft drooggelegd en er daarna zeven jaar over heeft gedaan om daar Electric Ladyland in elkaar te timmeren. Electric Ladyland is een museum waarin alles behalve Nick zelf fluorescerend is - al hebben we hem nooit bloot gezien. Mieke Lindeman ging naar het museum toe voor een nadere inspectie, en hier is haar fotoverslag.
Als de morbide foto-realistische tekeningen van de kunstenaar Martin Skauen uit Noorwegen in onze No Photo issue je bevielen, zal het je goed doen te horen dat hij onlangs een negendelige serie getekende tijdschriftcovers onder de titel ‘Times’ heeft afgerond. Zijn aanvankelijke idee was om een stripboek te maken, maar hij had te veel duistere ideeën in zijn sombere hoofd om het in een boek te kunnen samenbrengen. Mocht het je niet lukken om even naar Internasjonalen in Oslo te gaan om de covers mooi ingelijst aan de muur te zien hangen, hebben we hier een sneak peek van de tekeningen begeleid door Martin’s gedachten over zijn werk om je nieuwsgierigheid te sussen.
Martin Püschel is een Duitse illustrator die in Australië woont. Zijn belangrijkste bijdrage aan de Schone Kunsten is uit een portfolio van extreem nauwkeurig getekende piemels en vagina's van, jawel, slakken.
Jacques
Charlier is een kunstenaar die tijdens zijn loopbaan al honderden
cartoons tekende die symbool staan voor de genitaliën van hedendaagse
kunstenaars. Heel erg shockerend klinkt dat niet. Op de biënnale in
Venetië zorgden ze echter wel voor consternatie. Zowel de burgemeester
als de curatoren weigerden de tekeningen in de straten te exposeren
omdat daarmee de regels van het fatsoen zouden worden overtreden. Opvallend, aangezien er eigenlijk geen enkele piemel
of poes te zien is. Charlier trok er zich geen bal van aan en toonde
zijn werken op een boot in Venetië en elders in Europa. Op zijn website
biedt hij nu ook een quiz aan met een beloning voor diegene die de
meeste bekende genitaliën kan herkennen.
Hebben jullie allemaal onze nieuwe Student Guide al opgepikt? En hebben jullie allemaal de interviews gelezen met de studenten die bizarre dingen moesten doen voor hun opleiding? Goed zo. Speciaal voor jullie hebben we nog een extra interview klaar staan. Timo Jansen maakte een kunstproject van zijn eigen lichaam, en sloeg aan het bodybuilden als afstudeerproject. Maar hij is helaas wel gezakt. Klik door om het interview te lezen.
Kunst op bovenstaande afbeelding is gemaakt door Robin Wasch.
Afgelopen week was de eindexamen expositie van de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Wij gingen er zaterdag heen, met een enorme kater. Misschien waren we eigenlijk nog steeds dronken. Ondanks dat feit, of misschien wel dankzij, hadden we meer lol met alle afgestudeerde kunstenaars en hun projecten dan een hyperactieve kleuter met te veel kleurstof op in de ballenbak van IKEA. Kijk maar:
Bijna iedere dj draait tegenwoordig met een Mac of cd's. Stelletje mietjes. Nee, vroeger dan. Toen mixten noeste platendraaiers nog gewoon met loodzwaar vinyl. Echte arbeiders waren het, net zo stoer als havenwerkers, stratenmakers en molenaars. Een goudeerlijk beroep was het. Nooit hoorde je die mannen klagen over rugpijn of stramme schouders. Hup, niet zeiken, maar twee keer in de handen spugen, een shaggie bollen, en draaien maar. Kom daar nu nog maar eens om, met die jochies die hun bloghouse en fidget direct van Hypem.com op cd'tje branden en daarmee de show stelen. Die weten niet wat werken betekent. Ze weten trouwens ook niet hoe tof sommige vinylhoezen vroeger waren. Onze vrienden van DJBroadcast weten dat gelukkig wel.
Stan
Wannet is een kunstenaar die zombierobothazen maakt. Hij
vult de dode beesten op met een gemotoriseerd lichaam, maar, voor
je de dierenbescherming belt, moeten je weten dat Stan zijn terminatorhazen ook
poëtische verhalen laat schrijven en ingewikkelde wiskundige problemen
laat oplossen. Echt. We spraken met Stan op de Verbeke Foundation,
waar hij werkt aan een nieuwe installatie waarin robothamsters
rondlopen in aparte kooien waardoor ze elektriciteit opwekken. Prachtig.
Laatste reacties