Isis Salam en Grahm Zilla van Thunderheist zijn een leuk stel. Ze maken gezellige electrohouse, en ze zijn nog aardig ook. Zo worden ze bijvoorbeeld niet eens boos als je ze compleet van de kaart lastig valt op een feestje in Berlijn, in een club aan de oever van de Spree. Daar reageren ze enkel op met een beleefd soort desinteresse. Dat duidt op karakter mensen, let op onze woorden. Wat nog beter is, is dat ze zelfs niet te beroerd waren om de vragen te beantwoorden die Jip Mennema (onze Vice-correspondent in Utrecht) laatst aan ze stelde. Klik door om het interview te lezen.
Als je de laatste tijd iemand ziet kotsen in een Amsterdamse club, dan is de vraag niet meer “Te veel alcohol?”. De vraag is tegenwoordig veranderd in: “Te veel G?”. Meestal bestaat het antwoord uit nog meer kots, of een vage blik van iemand die een paar tellen later in slaap valt. GHB is niet alleen de nieuwe XTC, het is het nieuwe bier.
Stan
Wannet is een kunstenaar die zombierobothazen maakt. Hij
vult de dode beesten op met een gemotoriseerd lichaam, maar, voor
je de dierenbescherming belt, moeten je weten dat Stan zijn terminatorhazen ook
poëtische verhalen laat schrijven en ingewikkelde wiskundige problemen
laat oplossen. Echt. We spraken met Stan op de Verbeke Foundation,
waar hij werkt aan een nieuwe installatie waarin robothamsters
rondlopen in aparte kooien waardoor ze elektriciteit opwekken. Prachtig.
Connan Mockasin is met zijn wilde bos blonde haren op het eerste oog een beetje een rare vogel. Als soloartiest maakt hij (tijdens zijn tours onder andere gesteund door leden van Das Pop en the Veils) de meest bizarre popliedjes over mocassins gemaakt van buidelratten en een eenhoorn in uniform. Hij zingt deze met een stem die zo hoog is dat je niet zou geloven dat het echt uit een volwassen man komt, en draagt tijdens zijn optredens ook graag dierenkostuums. Onze verslaggeefster Elina interviewde Connan in een rommelig tourbusje op een parkeerplaats voor OT301 in Amsterdam, waar hij als onderdeel van een overvolle Nederlandse tour optrad. Lurkend aan een fles rode wijn vertelde hij haar over zijn aankomende debuutalbum, en toen ze zijn schilderhobby ter sprake bracht krabbelde hij ook nog even een zelfportret in elkaar.
Micachu bouwt haar eigen instrumenten, maakte een grime-mixtape in hetzelfde
jaar dat haar muziek door het London Philharmonic Orchestra werd
uitgevoerd en haar debuutalbum is geproduceerd door electronica-goeroe
Matthew Herbert. Samen met haar band The
Shapes (Raisa en Marc) zul je haar deze zomer nog wel een paar keer
tegenkomen op een podium. Wij spraken alvast met de band, die
een paar sappige roddels had over hun producer Matthew Herbert.
Jouw vader is niet de coolste vader ter wereld, als je dat soms denkt. Natuurlijk delen jullie een liefde voor je moeder, AZ en gefrituurde alles, maar creatief directeur van Nintendo is hij nooit geweest. De vader van Alex Phillips wel. Voor Vice skypete zij haar pa om hem een paar vragen te stellen; klik door om dat gesprek te lezen.
Elk artikel dat je tegenwoordig over Kai Kühne leest draagt een titel als “Enfant terrible wordt ernstig en volwassen!,” “Notoire wildebras veegt lei schoon!,” of zoals de New York Times onlangs kopte, “Kan de modewereld hem zijn verleden vergeven?” Pfffrt. Wij beschouwen iemand die als enfant terrible bekend staat meestal als geweldig en vinden niet echt dat dat iets is waarvoor je vergeven moet worden.
Eigenlijk moeten er nog buizen gezocht worden. Maar het pist van de regen in Amsterdam en Jonas Stampe heeft veel te weinig troep op straat zien liggen. Dat wordt geen instrument maken vanmiddag. Want die instrumenten worden bij Snöleoparden, de tweemansband van Stampe, doorgaans gemaakt van rotzooi. Van wat jij normaal gesproken bij het grofvuil zet, maakt hij xylofoons en rammelende percussie. Het debuut van Snöleoparden is een mix van wereldmuziek, minimale techno, Pakistaanse zang en kinderliedjes. Niks voor een miljoenenpubliek. Toch blijkt Stampe te geloven in een optreden op Wembley. Klik door voor het interview dat we met hem hielden.
Mixhell is een Braziliaans dj duo dat bestaat uit Iggor Cavalera en zijn vrouw Laima Leyton. Vorige week traden ze op tijdens het Hilfiger Denim Live-evenement in Paradiso. Iggor is de ex-drummer van Sepultura, die Braziliaanse metalband. Nu draait hij echter met Mixhell electro/bailefunk/housebeukers aan elkaar. Wat is er gebeurd? We vroegen het hem en Laima in bovenstaand interview.
Ik ben bezweken
onder de groepsdruk en ben een tweedehandsshopper geworden. Vooral omdat ik bedacht dat je er niet hoeft uit te zien als een idioot als je tweedehandskleding
draagt. Er zijn twee soorten gebruikte kledij: dingen zoals mompants, die je aantrekt om
eens goed te lachen (zoals je ook in onze Fashion Issue
kan lezen), maar er zijn ook verborgen pareltjes te vinden in de
grabbelton. Zo vond ik een paar maand geleden een prachtig écru giletje
in een tweedehandswinkel, dat ik nu zo ongeveer elke dag draag. Ik hou
ervan als van mijn eigen haar. Ik had alleen nooit verwacht dat de trui
die ik voor drie euro op de
kop kon tikken zou leiden tot een interview met een oud dametje en haar
vreemde assistente.
Neem inhoud van deze site over (XML)
Laatste reacties