Het kookboek dat generatie na generatie werd doorgegeven door de vrouwen in je familie is zó 1979. Koks van nu willen strakke vormgeving zien, naakte vrouwen en bizarre recepten. Weg met die beduimelde boekwerken vol met recepten voor schol met gebakken banaan, gevulde eieren en balkenbrij. Onze eigen vraatzuchtige boekrecensent Ramón ging voor jou op zoek naar de beste, nieuwste en vaagste kook'zines. Hij laat je zien dat vraatzucht, design en biggenorensalade goed samen gaan.
Onze vriend en boekenman Ramon kreeg laatst het nieuwe boek van reclamebureau extraordinaire Kessels Kramer in handen. Het boek is een verzameling van de reclamecampagnes die het bureau 15 jaar lang bedacht voor het Hans Brinker budget hotel, waarin het hotel expres werd weggezet als het slechtste hotel ter wereld. In plaats van de kreten in het boek over het hotel ("home sweet hell" en "notel") voor kennis te nemen en er een standaard recensie over te schrijven, besloot Ramon het budget hotel te bezoeken en te kijken of het er echt naar poep stonk. Zijn bevindingen vind je na de jump.
Onze vriend Ramon recenseerde in ons februari-nummer het excellente boekje Times of Today van Bert Scholten. Die laatste heeft nu een nieuw, titelloos boekje gemaakt dat volledig uit tekeningen bestaat van rare schepsels die elkaar beffen, mutanten, Siamese tweelingen en fantasierijke omgevingen. Dit alles inspireerde Ramon tot het schrijven van begeleidende teksten bij iedere tekening in het boek. Klik door om die tekeningen te zien, en als bonus een unieke inzage te krijgen in Ramons verdorven, verknipte brein.
Spread the Word is een Brits groepje elitaire bollebozen in tweedjasjes met sherryvlekken dat graag wil dat er meer boeken gelezen worden. Na intensief, volkomen nutteloos onderzoek hebben ze een lijst op weten te stellen van tien boeken waarover mensen het vaakst liegen dat ze het gelezen hebben.
De Tilburgse kunstenaar Paul Bogaers heeft een roman geschreven die volledig bestaat uit knipsels uit andere boeken,
die door elkaar heen zijn geschud en samen een heel nieuw verhaal vertellen.
Een kunstwerk, dus. Onderlangs, heet het. Hoe voer je zoiets in godsnaam uit? We vroegen het Paul zelf.
Schrijvers die elke maand een nieuw boek uitpoepen, moeten gewantrouwd worden. En als er ook maar één schrijver is voor wie dit credo opgaat, laat het dan Francine Oomen zijn.
In de categorie 'Fuck, waarom zijn we niet zelf op dit idee gekomen?' presenteren we jullie het boek Pride and Prejudice and Zombies. Hierin is de originele tekst van Jane Austens geliefde kostuumdrama, vol met delicate tafereeltjes binnen de deftige Britse bovenklasse, aangevuld met gloednieuwe scènes vol botverbrijzelende zombie-actie. Dit is de flaptekst (en klik door voor het hele plaatje van het boek):
As our story opens, a
mysterious plague has fallen upon the quiet English village of
Meryton—and the dead are returning to life! Feisty heroine Elizabeth
Bennet is determined to wipe out the zombie menace, but she's soon
distracted by the arrival of the haughty and arrogant Mr. Darcy. What
ensues is a delightful comedy of manners with plenty of civilized
sparring between the two young lovers—and even more violent sparring on
the blood-soaked battlefield as Elizabeth wages war against hordes of
flesh-eating undead. Complete with 20 illustrations in the style of C.
E. Brock (the original illustrator of Pride and Prejudice).
Paco sluit de deur van zijn blauwe huis dat eenzaam en verlegen
bovenop de heuvel staat. Het eerste wat hij ziet is het
hamburgerrestaurant in het dal. Verder is er niets. Terwijl hij
over de nieuwe weg te voet de heuvel afdaalt, blijft hij de hele tijd
naar het hamburgerrestaurant kijken. Tot hij het zeker weet, tot hij
kan zeggen: ‘De nacht heeft geen schade aangericht. Alles ziet eruit
zoals ik het gisteren heb achtergelaten.’
Hiep hoi. Zojuist ontvingen we dit nieuwe fotoboek over de hoogtijdagen van Tompkins Square Park in de late jaren 80. Voor degenen die NYC niet goed kennen: dat is voordat het park omgetoverd
werd in een Disney-achtige natuurplek waarin koppels met matching
Northface-rugzakken met bijpassende hond naast elkaar zitten, luisterend naar een band speciaal ingehuurd om te
spelen voor honden (wat enkele weken geleden trouwens echt is gebeurd. Ze
speelden hele slechte covers van Cream, met hoorbare fouten in de gitaar- en drumsolo's). Ik kan niet wachten
om deze spetter uit
zijn verpakking te scheuren en mij op te laden aan de beelden van al die coole
oude weirdo's die vandaag de dag nergens meer te bespeuren zijn. Hoogstwaarschijnlijk zijn er genoeg old school East Village kunst-scene-types in te vinden om me voor weken van fashion-inspiratie te voorzien.
Laatste reacties