Neem inhoud van deze site over (XML)
Martin Püschel is een Duitse illustrator die in Australië woont. Zijn belangrijkste bijdrage aan de Schone Kunsten is uit een portfolio van extreem nauwkeurig getekende piemels en vagina's van, jawel, slakken.
Volgens Martin, die werkt vanuit het Australian Museum in Sydney, zijn camera's niet in staat om de anatomische details waar te nemen die hij met zijn microscoop wel weet te vinden. En daarom besteedt hij in de naam der wetenschap acht uur per dag, vijf dagen per week aan het tekenen van de edele delen van slijmerige slakken. Dat doet hij met een enthousiasme dat normaal alleen is voorbehouden aan de menselijke geslachtsorganen. De reden voor dit monnikenwerk is, zoals Martin het zelf zegt, dat het bestuderen van de ingewikkelde geslachtsdelen van slakken de enige manier is om de verschillen tussen de vele soorten wetenschappelijk vast te stellen. Om meer te weten te komen zochten we Martin op in zijn lab in het museum, waar hij stilletjes en geduldig bezig was.
Stel, je snijdt de penis van een man door de lengte in tweeën. Dat is dit, maar dan bij een slak. Die puisterige dingen uiterst rechts op de foto maken deze soort tot de Torresitrachia Crawfordi. De puisten - bij andere soorten worden die ook wel 'pilasters' genoemd - zouden dienen als soort systeem dat het kruisen van soorten tegengaat - net zoals het bewustzijn bij de mens dat normaal gesproken doet.
Vice: Hoi Martin, hoe is het zo gekomen dat je de miniscule genitaliën van weekdieren bent gaan tekenen?
Martin Püschel: Ik behoor tot een team van mensen dat vastbesloten is om alle verschillende soorten slakken die in Australië leven vast te leggen.
Wacht even, zijn er zoveel onontdekte slakkensoorten in Australië dat er een heel team voor nodig is om ze op te sporen?
In de afgelopen tijd hebben we alleen al in het westen van Australië 120 gloednieuwe soorten ontdekt, en het is zo goed als zeker dat we er nog veel meer gaan vinden. Het is aan de wetenschappers om te beschrijven wat we vinden, en mijn tekeningen spelen daarbij een grote rol.
Teken je ook wel eens een hele slak, of gaat het je alleen maar om hun geslachtsdelen?
Ik teken meestal alleen de voortplantingsorganen - dus de vagina, baarmoeder en andere dingen. Soms teken ik ook de nieren en het hart. Slakken hebben geen hersenen, maar ze hebben wel een hart.
Eerlijk gezegd zijn slakken voor mij niet veel meer dan die vieze sporen die ze altijd achterlaten.
Slakken zijn nuttig omdat ze de bladeren die van de bomen zijn gevallen opeten. Bovendien is slakkenpoep erg goede mest. Ze zijn als het ware de reinigingsdienst van Moeder Natuur. Als je doet wat ik doe, kom je er pas achter hoe bijzonder de natuur eigenlijk is.
Maar hoe bijzonder kan een slak nou zijn?
Nou, hun meest interessante eigenschap is waarschijnlijk dat hun geslachtsorganen zich vlak naast hun kop bevinden. De meeste slakken hebben zowel vrouwelijke als mannelijke organen, en als ze gaan paren besluiten ze in wie de vrouw en wie de man gaat zijn. Dat is allemaal behoorlijk ingewikkeld.
Nog een vraag die me al een tijdje dwars zit: wat zijn precies de gevolgen als je in de tuin per ongeluk op een slak trapt? Kan het slakkenhuis zich dan weer herstellen?
Nee. Als je het slakkenhuis kapot trapt, dan is het over en uit.
Slakken krijgen ook een stijve, die ze terug trekken in hun lichaam wanneer ze hem niet gebruiken. Links zie je een tekening van het binnenste van de Amplirhagada montalivetensis's erectie. Dat kun je zien aan de dikke zwellingen (pilasters) in de penis kamer. Als je je afvraagt waar de vrouwelijke delen zijn, die zitten in het spijsverteringskanaal.
De ribbels hier rechtsboven, van de soort Xanthomelon prudhoensis, zouden een stimulerend effect hebben tijdens slakkenseks. De meeste landslakken doen een soort paringsdans, die tussen de twee en de twaalf uur duurt, voordat ze paren. De eitjes die ze produceren staan garant voor een stuk of honderd schattige slakkenbaby'tjes!
Interview door Briony Wright
Illustraties door Martin Püschel
Aangeraakt door deze mooie liefdevolle hndneliagen die de woorden vertellen de belevenis van wat jij voelde, ervoer en wat je beroerde. Het raakte me aan en voelde er mee een beDank je wel voor het delen.IN een voorbijgaande flow, Willemijn @luisterfee
Geplaatst door: Sasha | 30-7-12 om 5:27