INTERVIEW SNOLEOPARDEN - BONGOSOLO’S VAN VIJFENZEVENTIG MINUTEN

Eigenlijk moeten er nog buizen gezocht worden. Maar het pist van de regen in Amsterdam en Jonas Stampe heeft veel te weinig troep op straat zien liggen. Dat wordt geen instrument maken vanmiddag.
Want die instrumenten worden bij Snöleoparden, de tweemansband van Stampe, doorgaans gemaakt van rotzooi. Van wat jij normaal gesproken bij het grofvuil zet, maakt hij xylofoons en rammelende percussie. Het debuut van Snöleoparden is een mix van wereldmuziek, minimale techno, Pakistaanse zang en kinderliedjes. Niks voor een miljoenenpubliek. Toch blijkt Stampe te geloven in een optreden op Wembley. Klik door voor het interview dat we met hem hielden.

Op je Myspace staat een foto van jou in sneeuwluipaard-pak. Hoe zit dat?
“Het was carnaval en ik smeekte mijn moeder om zo’n pak te maken. Uiteindelijk ging ze overstag. Ik ben toen op de foto gezet, die vond ik pas onlangs voor het eerst terug. Dat vond ik ontzettend cool en ik wilde er iets mee doen.”

Wat heb je over voor een radiohit?
“Die heb ik al gehad. ‘Drenge’ was het vierde meest gespeelde nummer in een groot Deens radioprogramma. Het nummer is gezongen in een Pakistaans dialect en ook nog eens redelijk experimenteel. Dus dat had ik niet verwacht. Maar ik wil er zeker nog een. Ik heb een idee met een vriend om ooit om ooit op Wembley te spelen. We willen een oude rijkaard strikken die veel geld doneert. En het dan heel goed promoten. Echt een grote show, met lasers. En dan een bongosolo van vijfenzeventig minuten voor honderdduizend mensen.”

Je moeder is Deens en je vader Pakistaans. Hoe gezellig was het thuis tijdens de Deense cartoonrellen?
“Ik sprak er eigenlijk niet over met mijn ouders. Mijn vader woont in Pakistan, dus die spreek ik sowieso niet veel. Ik sprak er wel met mijn vrienden over. We vonden het allemaal maar belachelijk. Ik droeg in die tijd nog wel eens Osama Bin Laden t-shirts. Die kun je in Pakistan gewoon kopen: daar is hij bijna een rockster. We moeten onze westerse manieren niet op Pakistan proberen af te wentelen. Dat is niet normaal en dat gaat gewoonweg niet werken.”

Je maakt je instrumenten nogal eens in een houtwerkplaats in Aarhus. Leg eens uit hoe dat gaat.
“Ik breng er veel tijd door. Ik ga naar binnen, en dan ligt er overal hout, metaal en klei. En dan ga ik iets maken. Ik heb geprobeerd een kattenluikje te maken. Maar mijn deur is van gigantisch stevig metaal en dat lukte dus niet. Ik mag niet eens een kat hebben in het huis waar ik nu woon. Ik heb een kat maar die is nu weggelopen. Hij is al bijna twee weken weg. Ik maak me daar wel zorgen om, ja. Hij is nog nooit zo lang weggeweest. Misschien is hij al dood. Ik heb ook posters opgehangen. Laatst speelden we in de Casablanca en toen kregen alle bezoekers een stempel op hun hand met een oproep om naar mijn kat te zoeken. Dus wie weet.”

Tekst: TIM FIERANT
Foto's: NICOLE MARNATI

Comments

[Geplaatst door: mia claustino]

rock on

[Geplaatst door: Damian Kellen]

Laatst speelden we in de Casablanca en toen kregen alle bezoekers een stempel op hun hand met een oproep om naar mijn kat te zoeken. Dus wie weet.”