Nog even wachten en ik kan mijn moeder vervangen door een persoonlijke computer die de was doet. JODI is een kunstenaarsduo dat zich bezighoudt met, wel: het anders bezig zijn met een computer. Zo zijn ze zot van codetaal in plaats van het resultaat van die code, vinden ze skateboarden met een toetsenbord de max en maken ze graag programma's die compleet afzichtelijk en volledig verkeerd geprogrammeerd zijn. Hun werk is een beetje zoals het eerste LEGO bouwwerk van een driejarig, mentaal gehandicapt kindje: krom, scheef, absurd en uiteindelijk compleet niet de bedoeling.
Stan Wannet is een Nederlandse kunstenaar die zombierobothazen maakt. Hij vult de dode beesten op met een gemotoriseerd lichaam, maar, voor jullie Gaia bellen, moeten je weten dat Stan zijn terminatorhazen ook poëtische verhalen laat schrijven en ingewikkelde wiskundige problemen laat oplossen. Blijkbaar laat hij de haasjes schrijven om ze terug controle te geven over hun bestaan, al klinkt het soort nachtmerries die ik had toen ik een kleuter was. We spraken met Stan op de Verbeke Foundation, waar hij werkt aan een nieuwe installatie waarin robothamsters rondlopen in aparte kooien waardoor ze elektriciteit opwekken. Prachtig.
Het is zo ver! Patrick O'Dell heeft zijn eerste webby te pakken met Epicly Later'd. Dankzij een uitgekiende spam campagne op onze blogs en een gepaste hoeveelheid bedreigingen aan het adres van de organisatoren van de WebbyAwards, kan de man met de kin ter grote van een klein ontwikkelingsland zegevieren. Een kleine overwinning voor Patje, maar een grote stap voor Vice en VBS. Als we op dit tempo doorgaan dan maakt Balls Deep misschien kans om op Cannes een prijs te winnen voor beste documentaire in een leatherclub. Klik door om O'Dells spontane, bescheiden en lichtelijk verlate dankwoord te lezen. Het is de moeite.
Ok, mensen, lees dit aandachtig want -we steken het niet onder stoelen of banken- we hebben een redelijk vette wedstrijd in petto voor jullie. Sinds kort ligt er een Samsung Ultra Touch smartphone op onze redactie te wachten op een nieuw baasje. Gooi jullie bekraste iPhones dus maar in de vuilbak want dit speeltje heeft een krasbestendig touchscreen, een camera van 8 MP, GPS zodat je de weg van het toilet naar je zetel nog terugvindt en bluetooth. De rest van de technische specs besparen we jullie, maar we waren zo onder de indruk van de 'who`s your daddy'-functie van de Ultra Touch dat we het meteen de functie van eindredacteur hebben gegeven. Ons leven is veel beter geworden sinds wij in het licht van deze glorieuze smartphone baden. Wat zegt u daar, O Ultra Touch? Zou u graag hebben dat ik mezelf ophang aan mijn eigen darmen? Geen probleem, enkel even een schaar en een nieuwe eigenaar zoeken! Anyhooooooo. Kan jij een nog gestoorder verhaal bedenken waarin een smartphone te slim is voor zijn eigenaar, stuur het dan naar intern@viceland.be voor 30 april en maak kans op een Samsung Ultra Touch.
Ik heb jarenlang blokfluit gespeeld (ik mocht zelfs op de alt). Daar heb ik nog trauma's aan overgehouden. Niet van het 345 x spelen van de Vlooienmars. Bleek namelijk dat ik nogal last had van podiumvrees. Of beter: podiumverlamming. In een volle zaal alleen de begin- en eindnoot uit je fluit kunnen persen, je zou van minder een rode, zwetende kop krijgen. Enfin, ik heb dan maar besloten dat ik DJ word. Ik heb net de geweldige track FDBBHOLILIUKUUUUUNTRPWQBUXSTSWOOUUP gemaakt. Probeer gerust beter te doe en vergeet meteen ook maar elk mogelijk plan dat je had om deze vrijdag iets productiefs te doen. Te laat, suckers!
Vreemdgaan schijnt tegenwoordig verdomd lastig te zijn. Zelf heb ik er geen ervaring mee, maar het schijnt dat heel opmerkzame partners een berg gebruikte condooms naast het bed, volgehijgde voicemails en boeketten bloemen met ''je weet wel van wie'' best wel verdacht vinden. Gelukkig werd dat gat in de markt snel opgevuld (ha ha). AlibiNetworks is naar eigen zeggen officieel erkend (door wie zeggen ze er niet bij. Ik gok op Bill Clinton.) als ''the top alibi and excuse agency''. En uiteraard zijn ze retediscreet. Zo discreet zelfs dat je t-shirts kunt kopen met de fabuleuze leus ''It Wasn't me... It was alibinetwork.com". En omdat de callcenter-medewerkers er op de site allemaal zo vriendelijk uitzien, belde onze intern Alex Phillips met Alibinetwork. Niet omdat we het nodig hadden ofzo, wij zijn brave mensen, dat weet je wel.
JG Ballard had gelijk. Het doen met auto's is een turn-on. Geloof me, once you've had Pontiac, you don't go back. (En afgeleiden daarvan.) In mijn technodromen beeld ik me in dat ik copuleer met alle mooie gadgets die ik heb op een cyborg, mens/machine liefdes-interface-achtige manier. Dit is hoe ik mijn lievelingstoestellen een beurt zou geven.
Standaard aan jaarovergangen zijn hopen lijstjes met de beste dit, de slechtste dat, de lelijkste hier, de mooiste daar. Wij houden niet zo van dergelijke lijstjes maar deze konden we niet zomaar aan onze neus laten voorbij gaan. Hier zijn de favoriete filmpjes van het afgelopen jaar van Maggie Lee. We beginnen met "My Daughter, the Slut" deel 1, 2 en 3. Klik rustig door als je de rest wil bekijken.
Ik bewonder Nederlanders voornamelijk voor hun talent bij het omzeilen van regels. Neem nu Florentijn Hoffman. Hij beplakte zijn oude bestelwagen met het DHL logo, waardoor hij nu op de meest onmogelijke plaatsen kan parkeren zonder op de bon te vliegen. Verder is de Nederlander vooral bekend voor zijn gigantische badeend op de Loire. Iets minder opvallend zijn de 90 badeendjes die onze vrienden van de NASA in de Jakobshavn gletsjer keilden. De technonerds willen zo het smelten van onze teerbeminde poolkappen onderzoeken, maar zijn de ondingen intussen kwijt. De NASA looft daarom een premie uit van 100 euro voor diegene die als eerste via mail een eendje meldt. Ze hebben trouwens ook het woord reward in drie talen, Inuït incluis, op hun kont getatoeerd. Die eendjes dus, niet die van de NASA.
Merde, dat huurgeld begint door te wegen. Met de hete, stinkende adem van de financiële crisis en de huisbaas in de nek is het allesbehalve vanzelfsprekend geworden om jezelf in een aangename stadsbuurt te nestelen. Soms krijgt een mens dan ook de neiging een aftandse caravan te zoeken en het onding de Dageraadplaats op te slepen. Tot er van die brainless trailertrash beelden voor mijn ogen schieten. Soit, er moet een manier zijn om goedkoop en mobiel te wonen in een stadscentrum zonder de stinkende hippie uit te hangen.
Recent Comments