Voor de serie Uneven Terrain, die we filmden voor Palladium, was VBS in Berlijn voor een reportage over een heel zot doch bizar bouwwerk. Weinig mensen, zelfs mensen uit Berlijn, weten wat ooit de functie was van deze toren op de Teufelsberg (Duivelsberg), behalve een heel mooi uitzicht. Tijdens de Koude Oorlog was er een afluistersysteem in gevestigd dat alles opnam wat er in Oost-Duitsland gebeurde.
Dus Liberië is een land dat naar de kloten is, maar is er dan geen buitenlandse hulp die de arme zielen een zakje rijst geeft? Ja, namelijk de VN. Shane gaat samen met een lokale journalist naar Westpoint, een gebied waar de VN zijn vrijgevige handjes zou uitsteken. Wat blijkt: het is de ergste regio van heel het land. Er zijn geen WC's, dus schijt iedereen op het strand. Overal ligt afval, vrouwen prostitueren zich voor minder dan één dollar en een jongen legt uit hoe hij coke of heroïne neemt en dan een vrouw verkracht. Ooit van 'nupping' gehoord? Dat komt nog. Westpoint is een open riool en jij gaat de lokale bordelen ervan zien. Veel plezier.
Vice bracht een bezoekje aan Liberië, een mooi land vol burgeroorlogen, wapens, verkrachtingen, kannibalisme, revolutie, armoede en puur, onversneden geweld. Jan Becaus zou zeggen: "Ik wil gevoelige kijkers waarschuwen voor de komende beelden". Neem gerust een kijkje en ontdek de kindsoldaat die het hart van een generaal met trots opvreet. Dit is echt zieke shit.
Als Koen Wouters met zijn 4x4 naar Afrika rijdt om weelderige avonturen te beleven dan kan me dat een bal jeuken. Simon en Bas doen hetzelfde, maar met een geitje. Het grote verschil is dat zij grafische ontwerpers zijn met een dorst naar avontuur en geen uitgemolken BV die wil bewijzen dat hij de beste sos heeft en de andere dagen van zijn jaar vult met het bezingen van het Sportpaleis, terwijl iedere dwaas de tekst meebrult van zijn grootste lied. Kortom, deze mannen vind ik wel sympathiek. We hebben afgesproken dat ze mij up-to-date houden van hun gebeurtenissen.
Ken je dat gevoel? Het is barbecue in de straat, je ma heeft teveel wijn gezopen en begint wel heel erg vriendelijk te doen tegen de buurman. Genant en het moment waarop je wou dat je meer gezopen had dan je moeder, zodat je er ook mee kon lachen. De vrouwen op de foto's van Zaza Bertrand zijn ook zo, al hebben ze waarschijnlijk nog meer wijn in hun kas en hebben ze ook nog eens een bikini aan. Want ze hebben misschien al hangtieten, maar Gambia is een seksparadijs voor vrouwen op middelbare leeftijd.
Vorige week was ik met mijn Nikon D40X op de Biënnale in Venetië. En ja, ik beken, diep in mij schuilt er een kunstsnul, het hautaine type dat je altijd met zijn speelgoedje ziet klikken, klikken, klikken en daarna eens heel voldaan en akelig grijnst. En wat dan nog? "Wat is kunst? Is dit kunst en wie ben jij nu weer om daar in godsnaam een mening over te hebben?" Je weet hoe de praatjes gaan, maar dat is voor de andere keer. Allereerst ging ik naar 'Il Giardini', die je qua sfeer nog het best kan vergelijken met Legoland. Kleine mensjes met kleine camaraatjes met ongelooflijk grote lenzen in piepkleine huisjes van peperkoek.
When I first came to Belgium, I felt like I was in Dr. Seus’s Whoville. Everywhere I walked everything looked so damn cute. And the words are so funny. I think the word hoeveel? which means how many? or how much? is actually pronounced hoo-vayl. Sounds like Whoville, no? The number eleven is elf. It’s either that or I am much closer to Middle Earth than I’ve ever been. All these cute Belgians speak English, how convenient for me. Don’t get me wrong though - I do as the Belgians do. I can say please and thank you like a Belgian, I can drink beer like a Belgian, I can eat deep fried food with special sauce like a Belgian, I can wait at a cross walk like a Belgian (sometimes).
Wat mensen al niet doen om te overleven - zegt een verwend Westers nest die dit concept enkel kent van de scheurbuikjes op haar high resolution digitale tv. Er bestaat een stadje in Rusland, Baikonur, aka the middle of nowhere, dat naast de grootste raketlanceerbasis van Rusland ligt. En ja, ze krijgen al eens een titaniumregen op hun kop, en nee, dat zal wel niet zo gezond zijn allemaal. Maar er valt wel geld mee te verdienen. Dit alles tot grote vreugde van Pjotr, de plaatselijke metaaldealer, die van de winst eens goed naar de hoeren gaat. (Zijn favoriete straatmadelief is trouwens de zus van Borat.)
Ken
je dat warme, bubbelige rode spul dat uit de doorgesneden strot van een
dier dat langzaam en pijnlijk sterft druipt? Het heet bloed. In Zweden
maken ze er soep, pudding en pannenkoeken mee, en dat is volledig
legaal. Het eten van bloed stamt uit de tijd van hongerige boeren die
genoodzaakt waren elk deel van hun recent geslachte dier te gebruiken,
maar op de meeste andere plekken ter wereld, wordt de praktijk van het
eten van bloed gezien als een zonde. Met het risico over te komen als
een idiote Christen citeer ik uit de bijbel, Genesis 9:3 en 9:4: "Alles
wat zich roert, wat leeft, zal u tot spijze zijn; Ik heb het u alles
gegeven evenals het groene kruid. Alleen vlees met zijn ziel, zijn
bloed, zult gij niet eten." In andere woorden: het is FUCKING SMERIG om
je tegoed te doen aan bloed.
In het noorden van Tokyo loopt een treinspoor dat lijkt te eindigen in het kleine bergdorpje Mato, alleen is dat niet zo. Als je het bekijkt vanuit de ruimte, dan zie je dat de sporen doorlopen in de wildernis naar een plaats die van de landkaarten is verdwenen. Daarom dat we onze correspondent in Japan en liefhebber van spooksteden, Alex Hoban, ernaar toe stuurden.
Recent Comments