Xinjiang staat officieel op de wereldkaart. Binnen het jaar vlieg je goedkoop naar Urumqi, de hoofdstad van deze Chinese provincie. Voor een prikje verblijf je dan in een afgelikt hotel en hoef je je geen zorgen te maken over brandende auto's en bloedvergieten. Dat lijkt me de conclusie van heel het verhaal. Maar voordat ik mijn reisje boek, wil ik toch nog even benadrukken dat de rellen van afgelopen weken extreem fel waren en ook mooie foto's opleverden. Rellen en mensenleed plakken nu eenmaal goed op de gevoelige plaat.
Het nozemgeboefte dat zich Vice noemt in de UK, ondervroeg laatst de buurtbewoners rond hun kantoor over hun criminele activiteiten. De buurt staat niet meteen bekend als elfjesland, dus wilde men even onderzoeken of de vooroordelen wel kloppen (wat natuurlijk niet zo was). Het resultaat vind je via deze link. Vermits wij ook in een niet al te koosjere buurt zitten, dachten we hetzelfde te doen. Wat blijkt: onze buurt is echt geen zuivere koffie.
Uren heb ik rondgelopen om mensen aan te spreken om te vragen hoe crimineel ze zijn. De helft sprak de taal niet, 90 procent wilde gewoon niet spreken. Dat zegt al veel. Vaak sloegen ze met ter aarde met één stalen blik. Een beetje beangstigend. In ieder geval waren er gelukkig toch enkele open harten die mij te woord stonden over hun stoute dingen.
Vandaag zijn wij op pad gegaan in Antwerpen om mensen te confronteren met de eeuwige filosofische vraagstelling die diep gekluisterd zit in het denken des mens en recentelijk kwam opduiken bij de collega’s in de VS: “Wat is het meest walgelijke: ballen of een vagina?”
Antwerpen heeft er een nieuwe plaats om te zijn bij. De meneer van platenzaak Tune Up Records sloeg de handen ineen met de meneren van Vintage Crew en hoera, de hernieuwde versie van Tune Up is een feit. Vorige woensdag was de (toch wel zeer) feestelijke opening met champagne, Zita Swoon, ondefinieerbare hapjes en veel platenfreaks. Ooh, en Mauro trad op. In een vuilzak van Delhaize. Wij stelden de mannen van Tune Up een paar vragen. Over platen, uiteraard. Ze wilden per se samen op de foto, hoe vertederend kan teamspirit zijn.
In de winter is het al heel erg moeilijk om er vrolijk bij te lopen. Slecht weer en griepjes all around, om nog maar te zwijgen van de hoge chocolademelkprijs. Om nog wat zout in de wonden te gooien maakten wij bij Vice een Universal Sadness Issue. Zo zijn we: kick 'em when they're down. Ter ere van het nieuwe nummer gingen we de straat op en begonnen mensen lastig te vallen met vragen over hun huilgewoonten. Omdat er nog zo'n taboe rond wenen bestaat hebben we de de mensen niet naar hun naam gevraagd. We hebben ze wel een naam gegeven, zodat je je makkelijker met hen kan identificeren. Als ze daarmee niet gelukkig zijn, mogen ze altijd een comment achter laten.
Oh, en btw, dit is niet om te lachen. 't is maar dat je 't weet.
Ik weet niet of jullie het al gemerkt hebben, maar sinds vorige week ligt de geweldige History Issue in de winkel. (Je moet trouwens echt wel een goede reden hebben om dat heuglijk feit gemist te hebben. Ik wil maar zeggen: ik ken iemand die al heel zijn leven blind is en me gisteren belde omdat hij het interview met Shane McGowan zo grappig vond. Ik denk dat zijn moeder hem voorleest ofzo, maar soit.) Omdat we nog een aantal fantastische resultaten van de Herexamen Geschiedenis!-streetpoll hadden liggen die we jullie zeker niet wouden onthouden: bij deze zes extra polls, speciaal voor jullie! P.S. Zorg alsjeblief dat jullie het beter doen dan deze bende weirdo's als jullie examens hebben de komende weken. Doe het voor ons.
Jaja, de lente is eindelijk in het land geweest met enkele zonnige dagen tot gevolg. En wie wil dan niet naar buiten? (Op die paar onfortuinlijke gevallen na die bij het minste zonlicht derdegraads brandwonden krijgen en dus heel hun leven enkel 's nachts buitenkomen om dan af te spreken met lotgenoten en uiteindelijk een leger van nachtbrakers gaan opstarten om zo de wereld stilaan te overheersen.) Anyway. Tijd om nog eens de straat op te gaan, dus, en de spreekwoordelijk toevallige voorbijganger met welk dier ze zichzelf wel eens zouden willen kruisen.
VICE: Dus, als je jezelf zou kruisen met een
dier, welk dier zou dat zijn?
Kjell: Een schildpad.
En waarom? Omdat dat
een eigen huisje heeft en dat vind ik tof.
Hoe zou dat er dan uitzien? Als een
schildpad?
Half mens, half schildpad, bedoel je? Ja, ik met een schild op mijn rug, natuurlijk.
Eindelijk was het gisteren eens zomer! Jaloers op iedereen die van de zon kon genieten, zaten we eenzaam weg te kwijnen achter onze computer, tot we op het geweldige idee kwamen om een street poll te doen. Het leek ons wel leuk om de blije mensen op straat eens te vragen naar hun eenzaamste moment. Om de sfeer niet helemaal te verpesten vroegen we hen achteraf om met een gek gezicht voor onze lens te poseren.
VICE: Wanneer was je heel eenzaam?
Anouk, 24:
toen ons huis was afgebrand en ik alleen moest slapen in een caravan in onze
tuin.
Recent Comments