In 2005 vindt performancekunstenaar Mark Mcgowan een beleefd verzoekje in zijn brievenbus; of hij zich zo snel mogelijk naar de rechtszaal kan begeven. Hij wordt immers ongelooflijk hard verdacht van het beschadigen van zowat 50 voertuigen. Ontkennen doet de hij niet, laat staan zich verontschuldigen; de eigenaars zouden potverdorie blij mogen zijn dat hun auto nu een echt kunstwerk is! Met een sleutel had de McGowan vijftig auto's als een gemene 10-jarige met een hysterische grijns bekrast. Alleen al daarvoor, maar vooral ook omwille van zijn andere hilarische performances: een kleine ode aan deze kunstenaar.
Continue reading "KUNST - AUTOKRASJESKLOOTZAKKERIJHELD" »
Emma De Swaef heeft Documentaire gestudeerd in Brussel. Al haar hele schoolcarriere zit ze ergens veilig in een hoekje verstopt en prutst ze aan iets met wol. Het is het typische verhaal van het lelijke eendje - al kan Emma zelf moeilijk vergeleken worden met een eend, laat staan iets lelijks - want sinds enkele maanden is er werkelijk iets gegroeid uit dat stukje wol. Meer zelfs, het afstudeerproject van Emma is overladen met prijzen en goede kritieken. Het stukje wol werd een mannetje, het mannetje werd een filmpje, het filmpje werd een succes.
Continue reading "FILM - EMMA, POPPETJE WILLY EN DE BOOM VAN ZEVEN METER" »
Joshua Hoffine weet hoe je kinderen bang maakt. In de afgelopen jaren heeft hij gewerkt aan een serie doodenge foto’s die de horror laat zien die leeft in de verbeelding van een kind. Monsters onder het bed, ontsnapte seriemoordenaars, opgegeten worden door een enorme slang, enge clowns die… ja, gewoon. Enge clowns.
Continue reading "JOSHUA HOFFINE BRENGT GRAAG KINDEREN AAN HET HUILEN" »
Het begon op het toilet. Net boven het wc-papier hing een sticker van Stinkhol & Ludo en op de toiletbril eentje van Felice die met een stokje als een waanzinnige in de aars van een kat lijkt te peuteren. Ik trok door en ging op zoek naar het genie achter deze werkjes. Een paar telefoontjes later had ik hem beet en drong ik aan op een bezoek. Zijn naam bleek Klitzkov te zijn, maar daarnaast is het wel een aangename kerel uit de heilige Kempen. Hij schildert, tekent, schrijft, maakt filmpjes en muziek en kuist daarnaast af en toe in Kassa4 in Antwerpen.
Continue reading "FILM ISSUE EXTRA - KLITZKOV, HET BEGON OP HET TOILET" »

Ik heb een vriend die niet naar een museum kan gaan zonder te drinken. Hij zegt dat hij Rubens bijvoorbeeld totale rommel vindt als hij nuchter is, maar dat hij des te meer van kunst kan genieten na vijf glazen whiskey. Da's ok, dacht ik. Maar - en nu klink ik als mijn moeder - vijf glazen werden er zeven, zeven werden er tien. De laatste keer dat ik met hem een museum bezocht moest ik hem dragen. Speciaal voor hem en voor alle museumgangers met een verlepte lever en weinig zelfbeheersing is er nu Pluto Festival, waar het zowat vereist is om eerst te zuipen voor je naar de kunstwerken gaat staren.
Continue reading "PLUTO FEST - CULTUUR ZONDER K VAN KAK" »
De kunstwerken van Cleon Peterson zijn niet om mee te lachen. Indrukwekkend om naar te kijken zijn ze wel. Peterson schildert alsof een drukmachine is. Geen expressieve kotsschilderijen zoals ze ooit bij In de gloria in de meest zuivere vorm waren te zien, maar mooi afgelijnde en strakke werken in felle kleuren. Het is nogal gruwelijk allemaal, maar Cleon (Klingon?) is eigenlijk hij een softie met een baard. Ik dacht dat ik de toekomstige vader van mijn kinderen had ontmoet. Maar toen vertrok hij weer naar Amerika.
Continue reading "CLEON PETERSON - DE WANHOOP VAN EEN KUNSTENAAR" »
Dries Delputte is een sympathieke gast uit Gent met een snor, een kindje en een fototoestel. Hij verheft kanten gordijntjes en melodramatische kinderportretjes tot publicatiewaardige foto's. Van bommaprullaria kijken we hier niet echt verbaasd op, maar wie erin slaagt van een grijnzende kameel met rottende tanden een mogelijke nieuwe BFF te maken, verdient een badgeke van medewerker van de week.
Continue reading "PHOTO ISSUE EXTRA - DRIES DELPUTTE, FOTO'S MET EEN RANDJE" »

Jacques Charlier is een kunstenaar die tijdens zijn loopbaan al honderden cartoons tekende die symbool staan voor de genitaliën van hedendaagse kunstenaars. Heel erg shockerend klinkt dat niet. Op de biënnale in Venetië zorgden ze echter wel voor consternatie. Zowel de burgemeester als de curatoren weigerden de tekeningen in de straten te exposeren omdat daarmee de regels van het fatsoen zouden worden overtreden. Toch wel een beetje vreemd als je weet dat er eigenlijk geen enkele piemel of poes te zien is. Charlier trok er zich geen bal van aan en toonde zijn werken op een boot in Venetië en elders in Europa. Op zijn website biedt hij nu ook een quiz aan met een beloning voor diegene die de meeste bekende genitaliën kan herkennen.
Continue reading "VERWARRING IN ITALIE - PIEMELS DIE GEEN PIEMELS ZIJN" »
Nadat hij de jaren '80 overleefd had in de Verenigde Staten, verhuisde de Duitse fotograaf Miron Zownir in 1995 naar Rusland en bleef daar een hele tijd hangen. Zijn oorspronkelijk plan was om er het nachtleven te documenteren, maar dat bleek nogal duur te zijn, dus wisselde hij het in voor het stationsleven. Hij werd er in een vreemd universum van zwervers, gestoorde baby-hoeren en zotte mensen gezogen die allen ontslagen waren uit de psychiatriche instelling (of er nooit toegelaten werden). Nu is hij terug in Berlijn, maar hij is zijn voorliefde voor seksclubs, vreemde persoonlijkheden en geïntoxiceerde acteurs nooit echt verloren. Twee jaar geleden heeft hij een controversiele documentaire gedraaid over Bruno S., en er komt volgende maand een boek van hem uit. Hier zijn al enkele foto's.
Continue reading "PHOTO ISSUE EXTRA - PARASIETEN VAN HULPELOOSHEID" »
Recent Comments