FASHION - MIC EATON, GETTING INTO THE COMPLAINING THING

De Middeleeuwen zijn weer volledig hip. Vraag maar aan de clerus en aan Mic Eaton, een ontwerper uit Australië. Hij is iets minder 'zuiver van geest' en draagt geen achterlijke capuchons. Maar verder is Mic ook een brave meneer want toen ik met mijn verlegen kop tot bij hem kwam, kromp hij volledig in mekaar. Ik ook, dus als ik dertien soulmates moet noemen, is hij er eentje van. Het duurde wel even voor we elkaar durfden aankijken en het interview kon beginnen. In ieder geval: hij heeft zijn nieuwste collectie in Antwerpen voorgesteld, en moet je nu eens iets weten: zijn modellen stonden er al even braafjes bij. Ik wil deel van deze familie zijn.

FICTION ISSUE EXTRA - FRANK DE WINNE ALS MUZE

Poëziewedstrijden zijn een vreemd soort aangelegenheden. Het denkniveau ligt er nogal hoog, de gesprekken zijn diepgaand - praten over de ontstoken teennagel van je valkparkiet is not done - en de mensen zijn er meestal duf en lelijk. Niet echt iets waarvan je denkt: 'Joeperdepoep, daar wil ik heen'. Nu heb ik een vriendin, Lotte Dodion, die nogal dichterlijk aangelegd is en dus ook vaak deelneemt aan dit soort wedstrijden. Lotte is trouwens niet duf en lelijk (en haar denkniveau is bedenkelijk laag, maar ze had me gevraagd om dat niet op te schrijven). Laatst was ik een dag haar wormvorming aanhangsel op Brabant Gedicht. Het was leuk. Grotendeels door het decadente buffet, maar vooral ook omdat Lotte de wedstrijd won met een gedicht geïnspireerd op Frank de Winne. Met die gedachten in ons hoofd wilden we Lotte voor de foto eigenlijk met haar kop in een vissenkom steken maar we hadden enkel een lasagneschaal. We waren Frank ondertussen al vergeten en dacht vissen > water, water > krokodil. Vandaar.

MUZIEK - WE STELDEN WAT VRAGEN AAN DIE ANTWOORD

 

Er is niemand die echt iets begrijpt van Die Antwoord. Al wat we weten is dat ze een 'next level rap-rave krew' zijn, bestaand uit een magere witte MC met piekhaar en in zijn lichaam gekraste gevangeniskreten, en een grofgebekte, peroxideblonde bitch in gouden spandex. Op het podium worden ze vergezeld door Zuid-Afrikaanse gangsterrappers en een DJ met Progeria.

MUZIEK - IN DE KEUKEN MET THE REACTIONARIES

Op Eurosonic heb je randverschijnselen. Zo was er een reeks concerten te zien in bars waar de organisatie niets mee te maken had. De Crowbar is zo'n bar: volwaardige pinten in plaats van colaglaasjes bier, vette affiches tegen de muur en een volle lading straight ass rock 'n roll muziek. Ik werd een beetje dronken en bewoog mijn te kleine bilwangen van links naar rechts. De muzikanten die daarvoor verantwoordelijk waren, heb ik backstage – lees: in de keuken – gevolgd en enkele vragen gesteld.

FICTION ISSUE EXTRA - SHINTARO KAGO VERANDERT KAK IN GOUD

 

Miljoenen tonnen manga vliegen sinds mensenheugenis dagelijks in alle mogelijke vormen, kleuren en maten Japan uit. Zijn we manga helemaal beugeraakt terwijl het ons vroeger ontzettend opwond? Jep. En vinden we nu zelfs hentai afgezaagd, het porno-snuff-walgelijk-kotssubgenre van manga? Geloof het of niet, toch een beetje, ja. De hele verdomde kunststijl heeft al jaren nood aan een vernieuwende kracht, en wij denken die gevonden te hebben in de artiest Shintaro Kago.

MUZIEK - STRAIGHT FROM THE HARP HEEFT HET ALLEMAAL AAN HET WATER TE DANKEN

Een tijdje geleden belandden er een paar nummers van twee Denen genaamd Jarno Varsted en Lady Lützen op mijn computer. Ik werd er erg blij van en gaf de helft van mijn vriendenkring ter ere van kerst, nieuwjaar, verjaardag of hun eerste menstruatie een mixtape met hun muziek cadeau. (Een illegale praktijk, zo bleek achteraf. Er was namelijk zelfs nog geen demo of wat dan ook uit. Maar dat had degene die de muziek op mijn laptop had gezet, niet gezegd. Heb je eens een zeer exclusieve primeur, weet je het niet eens. Hoe suf is dat.) Toen ik laatst voor een week naar Berlijn vertrok en even de concertagenda checkte, ontdekte ik dat de band van Jarno Varsted en Lady Lützen niet Jarno Varsted en Lady Lützen heet, maar Straight From The Harp en dat ze in Berlijn wonen. Het concert haalde ik helaas niet, want met nachtbussen reizen is niet übergeil (Ja. Dat is een understatement). Ik ontmoette ze wel voor een interview. Ze zijn lief en cool. En degene die dat niet vindt, mag voor straf drie kwartier in een vochtige, beschimmelde hoek gaan staan. Puh.

KEMPEN - 'T IS TOF INT SCHEDELHOF

Ward Geldof en zijn vrouw zijn de trotse eigenaars van een heel bijzonder museum. In de stille Kempen, meer bepaald in Morkhoven, runnen zij al vele jaren Het Schedelhof. Meer dan 12.000 schedels en geraamten zijn er netjes geordend en uitgestald. Ward ontdoet de beestjes zelf van haar en huid en leidt de bezoekers maar al te graag rond in zijn klein schedelparadijs. Wij dachten een duivels hellegat aan te treffen maar kwamen terecht in een kleine dierenhemel met een café.

MUZIEK - HELLVETE: VIOOL SPELEN OP DE RUG VAN EEN GORDELDIER

Aan alle metalhaeds: ondanks de naam Hellvete, gaat dit artikel niet over satanische Scandinaviërs die elkaar uitmoorden en bloedstollende metalmuziek maken. Het gaat over folk, nuja duistere folk die de achterzijde van je schedel omkeert en als fruitmandje gebruikt. Hellvete is een project van Glen Steenkiste en is, als lid van de psychedelische krautrockband Sylvester Anfang II en medeoprichter van het cult-casetttelabel Funeral Folk, al jaren geen onbekende meer in de Belgische underground. Zijn nieuwe plaat heet "De Gek" en is een pareltje om de dood van een gordeldier te vieren. 

INTERVIEW - JOKE LEONARE'S TROPISCH EXCUUS

 
Het hoeft niet altijd om een NY Excuse te gaan. Eén van de schoonste kunstwerkjes die ik de laatste tijd in handen kreeg, was een compilatie mét zine, samengesteld door Joke Leonare. Om er dan achter te komen dat het hier eigenlijk om een heropgewaardeerde sisser gaat. 

INTERVIEW - YANNICK VAL GESTO HEEFT HOOFDPIJN

Terwijl de meeste pas afgestudeerden in deze moeilijke tijden van de schoolbanken rechtstreeks bij de VDAB terechtkomen, stelt Antwerps grafisch vormgever Yannick Val Gesto tentoon van L.A. tot Canada en publiceert hij van Frankrijk tot Zweden. Maar wij hadden hem toch eerst gezien, neh.