Als we in dit apenland één ding kunnen, dan is het wel zuipen en omdat bier (samen met chocolade en xtc) ons belangrijkste exportproduct is en zuipen onze voornaamste hobby, is het onze plicht om neer te kijken op alle breezersletjes en comazuipers van deze wereld. Onlangs kwam ik tot de vaststelling dat hipsters in Amerikaanse loungebars op de tonen van Trentemoller nippen van biercocktails met namen zoals Black Velvet (donker bier met champagne), Beer Bloody Mary (tomatensap, bier, tabasco en worcestershire saus), Beesting (donker bier met sinaasappelsap), Caribbean Night (bier met koffielikeur) en South Wind (bier met meloenlikeur). Om toch maar niet te moeten onderdoen en als excuus om nog wat te kunnen drinken, hebben we bij wijze van experiment dan maar Duvel Cocktails gemaakt. Je kent de uitdrukking wel: 'Buikske heeft dorst en leverke heeft een cirrose'.
Vorige week was ik met mijn Nikon D40X op de Biënnale in Venetië. En ja, ik beken, diep in mij schuilt er een kunstsnul, het hautaine type dat je altijd met zijn speelgoedje ziet klikken, klikken, klikken en daarna eens heel voldaan en akelig grijnst. En wat dan nog? "Wat is kunst? Is dit kunst en wie ben jij nu weer om daar in godsnaam een mening over te hebben?" Je weet hoe de praatjes gaan, maar dat is voor de andere keer. Allereerst ging ik naar 'Il Giardini', die je qua sfeer nog het best kan vergelijken met Legoland. Kleine mensjes met kleine camaraatjes met ongelooflijk grote lenzen in piepkleine huisjes van peperkoek.
Twee zelfs! We konden ons geluk al helemaal niet meer op toen we zagen dat het geen misleidende reclame was, wel degelijk aan ons gericht, met een voldoende gefrankeerde postzegel en zelfs handgeschreven tekst erop.
When I first came to Belgium, I felt like I was in Dr. Seus’s Whoville. Everywhere I walked everything looked so damn cute. And the words are so funny. I think the word hoeveel? which means how many? or how much? is actually pronounced hoo-vayl. Sounds like Whoville, no? The number eleven is elf. It’s either that or I am much closer to Middle Earth than I’ve ever been. All these cute Belgians speak English, how convenient for me. Don’t get me wrong though - I do as the Belgians do. I can say please and thank you like a Belgian, I can drink beer like a Belgian, I can eat deep fried food with special sauce like a Belgian, I can wait at a cross walk like a Belgian (sometimes).
Bij ons op kantoor hebben we een Amerikaanse stagiair die Rachel heet. Dagelijks omstreeks 10:30h lucht ik mijn hart en zij is het luisterend slachtoffer. Meestal ratel ik door over liefdesverdriet, rode vlekken tussen mijn benen en belastingen die ik niet betaal, maar laatst gooide ik het per toeval over een andere boeg: ik vertelde haar hoe graag ik eens de meest typische Amerikaanse voedselproducten zou willen proeven, zoals beef jerkey, corn bread en dergelijke. Zij werd extatisch en dat is zacht uitgedrukt. Zij schreeuwde dat er in de buurt een winkel is waar ze Amerikaanse producten verkopen en ik schreeuwde terug dat we daar naartoe moesten gaan. 'Beef jerkey, here I come!' Rachel werd nostalgisch, huilde op mijn schouder, en we vertrokken samen naar de winkel. Die dag hebben we niet gewerkt.
We doen heel hard ons best om Rachel, onze Amerikaanse intern, te integreren in de Belgische maatschappij. Los van het feit dat we dat tot nu toe vooral gedaan hebben door haar dronken te laten voeren door iedereen die wat drank heeft staan en haar vooral geen plannetjes te geven als ze ergens naartoe moet, doen we dat door haar naar authentieke Belgische culturele evenementen te sturen. Zo leek de show van de masters Theaterkostuum van de Aacademie van Antwerpen ons een aangewezen gelegenheid om haar kennis te laten maken met een oorspronkelijke uiting van spontane...euh...we wijken af. Rachel ging vorige vrijdag naar Scheld'Apen en zoals te verwachten viel, werd het er behoorlijk weird.
Deze foto werd niet genomen halverwege de jaren 80 tijdens een show van Black Flag, maar gisterenavond tijdens de show van de Israëlische haarballen Monotonix in Trix, Antwerpen. (Dat had je trouwens kunnen zien aan die overdreven propere tegels achter de haarballen.) Nu gaat het er meestal heel braaf aan toe in Trix, maar daar hebben deze jongens een mouw aangepast. Ze hebben het publiek letterlijk alle hoeken van de zaal laten zien, inclusief het terras en bovenop de kast met flyers (hierboven). Dankzij fotograaf Casper Pennings kunnen de afwezigen doorklikken en toch nog proeven van een beker volgepist met waanzin en zweet.
Weet je nog dat je ouders je vroeger steeds van die waanzinnige regels oplegden over wanneer en hoeveel uur per dag je mocht gamen? En dat ze je op de cruciale momenten vanachter de TV sleurden om buiten te gaan spelen? Meestal net als je op het punt stond de überboss in de pan te hakken en er nergens save game te bekennen was. Mijn pa deed net het tegenovergestelde, hij zette mijn zus en mij voor de TV met een Nintendo om te gamen. Voor jullie allemaal beginnen te roepen dat ik een verwaarloosd junkiejong ben, moet je weten dat mijn vader Howard Phillips is. De voormalige woordvoerder en creatief directeur van Nintendo tijdens de hoogdagen van het bedrijf in de jaren tachtig. Bij de gamers van het eerste uur staat hij bekend als de Game Master, the man who plays video games for a living. Als idool van duizenden Mariofans kende hij alle gametricks. In 1991 verliet hij Nintendo en 17 jaar later skypete ik hem vanuit mijn nieuwe thuis, Antwerpen, om over zijn carrière en zijn status van culticoon te praten.
Vanochtend kwam ik het Vicebureau binnen en zag ik dat onze stagiair, Koen, aan het bureau zat van onze editor. Dat wordt niet gedaan. Was er een opstand aan de gang of een coup? Voor iemand echter zijn sabel kon trekken bleek dat hij daar zat omdat er een gigantische plas geel water onder de bureaus van de stagiairs lag. Naar de oorzaak van de zondvloed hadden we het raden. De Chinees die boven ons woont die gisterennacht iets te vrolijk zijn toilet heeft doorgespoeld? Onze vis die een paar vriendjes uit de oceaan heeft uitgenodigd voor een wild feestje op kantoor? Een werknemer die dringend tien liter urine moest lozen? Wij weten het niet. De schade is omvangrijk en de de schok was groot, maar wij gaan gewoon door. Wij zijn motherfuckers die niet opkijken van een plas geel water (lees pis) meer of minder en nu gaan we joden fotograferen in de zon. Klik door voor de foto's van onze privézondvloed.
Je moet het ons vergeven dat we de voorbije jaren nooit iets over Groezrock geschreven hadden. Het festival was niet alleen blijven hangen ergens rond het jaar 2002 (en iedereen die 2002 heeft meegemaakt herinnert zich hoe triest dat wel was), het was ook nog eens Heel Groot geworden. Eerlijk gezegd, we zouden er dit jaar ook niets over geschreven hebben, mochten ze hun geijkte formule van alles-wat-slecht-is-aan-hardcore-tegenwoordig-aangevuld-met-wat-dingen-die-we-nog-wel-ok-vonden niet hebben opgeleukt met wat echte topacts uit het verrepunkrockverleden. Het werd trouwens tijd dat ik nog eens uit dat kantoor kwam om te genieten van de geneugten van het leven zoals een dansje in de pit, een sprong van een pilaar, een gefrituurde koeienanus, een beer bong en een spelletje Flunkiball. En dat allemaal na elkaar, aub. Ik had het écht nodig. Je snapt dan ook waarschijnlijk wel dat ons verslag mee fallussen dan bands bevat, en meer grieten dan lelijke mannen. Ok, dat laatste misschien niet. Maar toch. Geniet ervan.
Recent Comments