Voor de serie Uneven Terrain, die we filmden voor Palladium, was VBS in Berlijn voor een reportage over een heel zot doch bizar bouwwerk. Weinig mensen, zelfs mensen uit Berlijn, weten wat ooit de functie was van deze toren op de Teufelsberg (Duivelsberg), behalve een heel mooi uitzicht. Tijdens de Koude Oorlog was er een afluistersysteem in gevestigd dat alles opnam wat er in Oost-Duitsland gebeurde.
Vice bracht een bezoekje aan Liberië, een mooi land vol burgeroorlogen, wapens, verkrachtingen, kannibalisme, revolutie, armoede en puur, onversneden geweld. Jan Becaus zou zeggen: "Ik wil gevoelige kijkers waarschuwen voor de komende beelden". Neem gerust een kijkje en ontdek de kindsoldaat die het hart van een generaal met trots opvreet. Dit is echt zieke shit.
In 1969 geeft Mao Zedong het bevel een tweede stad onder Beijing te bouwen. De bedoeling was een veilig onderkomen te vinden voor de circa 6 miljoen inwoners mocht er een nucleaire oorlog uitbreken. De Chinezen zouden zo een knus verblijfsadres hebben terwijl wij zouden verbranden in een nucleaire regenbui. De oorlog kwam er nooit, maar de ondergrondse stad is er nog steeds.
We weten allemaal dat mode met de jaren gekker, scherper en gesofistikeerder wordt. Dezelfde tendens geldt uiteraard voor schoenen, en al helemaal als je een beetje aandachtig de shows op Fashion Week hebt gevolgd. Maar hier wringt het schoentje, want ons schoeisel is helemaal niet zo futuristisch geworden als je op het eerste gezicht zou denken. Ik zal je zeggen waarom. Kijk naar bovenstaand voorbeeld, ik durf te wedden dat je nu iets hebt van "WTF? Geen hak aan die schoen? Alleen een of andere vreemd platform aan de zool? Hoe wandel jij hierop?"
Op 2 augustus 1930 landt er een minilegertje van twaalf Russen in de buurt van Voronezh. Ze komen in een wei terecht en besluiten een fles wodka te kraken. Dit is het mooie begin van een nog mooiere traditie. Al meer dan 79 jaar wordt op 2 augustus de officiële verlofdag van de Russische Blauwe Baretten gevierd. Concreet houdt dit in dat de flinke kerels hun 'collega's' opzoeken, in fonteinen duiken en vooral veel drinken.
Conny Braam is een geweldige vrouw. Ze was 25 jaar lang voorzitter van de Nederlandse tak van de anti-Apartheidsbeweging, en in 1992 nam ze grote risico’s door te helpen ANC-leiders Zuid-Afrika binnen te smokkelen en zo het Apartheidsregime ten val te brengen. Dus toen we een drukproef van haar roman De Handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek in handen kregen en er achter kwamen dat dat boek gaat over de cocaïnefabriek die tussen 1900 en 1963 in Amsterdam stond, werden we nieuwsgierig. Toen we er na het lezen van het boek achter kwamen dat Nederland in de Eerste Wereldoorlog enorm veel geld verdiende door coke te leveren aan omringende, oorlogvoerende landen, die het gebruikten om soldaten in de loopgraven op te hitsen en dat Nederland dus indirect verantwoordelijk was voor het verlengen van de oorlog, moesten en zouden we Conny spreken. Klik door om het gesprek te lezen dat we met haar hadden.
Coca Sarli is een gerijpte Argentijnse actrice. Ze werd geboren in 1935 en begon haar carrière als model. In 1955 werd ze verkozen tot Miss Argentinië. Daarna speelde ze nog mee in een dozijn films en we kennen haar nu vooral als de allereerste actrice in de Argentijnse cinema die helemaal uit de kleren ging op het scherm. Daardoor is ze in zowat elke verzameling van oude rukplaatjes te vinden, al generaties lang. Onlangs had een of ander alcoholmerk het geweldige idee om iets te doen met 1882 Coca Sarli-sculpturen (misschien is dat aantal gebaseerd op het aantal ejaculaties Argentinië al heeft te danken aan haar). Ze zijn geïnstalleerd in het park van de chicste buurt van Buenos Aires, als een soort van dankbetuiging voor de bezieling die zij ons al die tijd wist toe te dragen. Misschien in de hoop om er een paar geile toyboys te spotten en te verslinden - iets wat ik haar toch moeilijk kwalijk kan nemen - kroop Coca nog eens in haar bontjas en ze poseerde gewillig naast enkele portretten van zichzelf.
Xinjiang staat officieel op de wereldkaart. Binnen het jaar vlieg je goedkoop naar Urumqi, de hoofdstad van deze Chinese provincie. Voor een prikje verblijf je dan in een afgelikt hotel en hoef je je geen zorgen te maken over brandende auto's en bloedvergieten. Dat lijkt me de conclusie van heel het verhaal. Maar voordat ik mijn reisje boek, wil ik toch nog even benadrukken dat de rellen van afgelopen weken extreem fel waren en ook mooie foto's opleverden. Rellen en mensenleed plakken nu eenmaal goed op de gevoelige plaat.
Lang, lang, lang geleden (in de jaren '70 en '80) zat er meer in het bendeleven dan drive-by's en crack dealen. Het was een beschaafdere tijd. Ok, je werd ook met de grond gelijk gemaakt, maar ze lieten tenminste hun kaartje achter. Zo kon je na je lange pijnlijke revalidatieperiode vol kortetermijngeheugenverlies en fysiotherapie toch nog wraak proberen te nemen. Waarop je naar alle waarschijnlijkheid weer op je doos kreeg. Deze blog verzamelde heel wat van die kaartjes en maakte er een gallery van. Deze kaartjes zijn de real deal, ze werden in de onderbuik van Chicago doorgegeven. Ze vonden zelfs een kaartje van de beruchte Almighty Gaylords (hahaha... Gaylords). De Gaylords is een van Chicago's oudste bendes en ook een van de gevaarlijkste. We vertelden je trouwens al eens over deze proto-white power gang in onze Gangs & Cults Issue een tijdje geleden.
Eerst was het homoseksualiteit en nu is het masturbatie. De oude Grieken waren
een bende geile zakken. Misschien wisten de geleerden onder jullie dit al, maar
volgens perverte geschiedkundigen is afrukken heilig. Inderdaad. Hoor je dat
geluid? Het klinkt een beetje als het kletsen van een worst tegen een rubberen
handschoen ? Het zachte gepiep van een matras ? Het zachte gezoem van een
elektrische tandenborstel in een meisjesslaapkamer? Dat, mijn vrienden is het
geluid van miljoenen tieners die net het beste nieuws hebben gekregen sinds rilatine.
Recent Comments