BATMAN ARKHAM ASYLUM - HELD IN SPANDEX

In een ver verleden, meer bepaald toen ik een peuter was, verkleedde ik mij als Batman om de andere kinderen van de crèche een pak slaag te verkopen. En dan vooral dat ene strontjong dat het nodig vond om mij op een onbewaakt moment in de zandbak aan te vallen met een hark. Je hoort het, er dwalen nog een paar onverwerkte jeugdtrauma's door mijn gedachten, maar elke superheld heeft die nu eenmaal.

VIDEOGAMES KILLED THE RADIOSTAR - PAIN

Om eerlijk te zijn stelde ik mij bij Pain een donkere, harde actiegame voor die zou teruggrijpen naar System Shock en mij na vijftien intense, onvergetelijke uren verward, bang en licht neurotisch zou achterlaten, net als die Hollandse godin die ik op dat feestje vorige week leerde kennen, die gewoon verdween terwijl ik ’s morgens in de douche stond, alsof ze nooit had bestaan. De teef.

VIDEOGAMES KILLED THE RADIOSTAR - KLONOA

Wat? Kloaka? Wat is dat nu voor een naam? Wat is dat nu voor een game? De Wii is de meest inventieve console op de markt – en je maakt er een platformspel voor? Je verlangt van mij dat ik met je Ik-ben-Sonic-niet ventje ga rondlopen en springen en slechteriken neerschieten voor ze mij kunnen aanraken? Ik ga nog liever met mijn lul staan wapperen op een druk kruispunt.

WIPEOUT PULSE

In 1995, toen de originele WipEout uitkwam voor de eerste PlayStation, was ik veertien. Nu besef ik dat er heel wat verhalen de ronde doen over mijn losbandige jeugd, mijn premature drugsexperimenten en de wilde feestjes waar elk weekend wel iemand me gezien had, maar wees gerust: het dichtste dat ik daar in 1995 bij kwam, was die keer toen ik samen met mijn neef op de eerste communie van mijn broertje een half vat kriek Belle Vue soldaat heb gemaakt. In de regen. Terwijl mijn familie binnen was gaan schuilen en iedereen ervan uitging dat ik iets heel intellectueels aan het doen was. Wat, als je erbij stilstaat, eigenlijk ook zo was, maar dan anders.

VIDEOGAMES KILLED THE RADIOSTAR - GHOSTBUSTERS

Hollywood heeft er een aardje naar om iets dat perfect op zich kan staan te verkloten door er eindeloze spin-offs van te lanceren: het boek naar de film, een vervolgfilm, een televisiereeks, een geanimeerde televisiereeks, een geanimeerde televisiereeks over de twee meest populaire bijrolletjes uit het origineel… alles om DVD's, speelgoed en allerlei idiote kleding te verkopen. De omzet van een film verbleekt immers bij de jaren en jaren aan inkomsten die de verkoop van geaffilieerde producten nog genereert. Het is zelfs erger: de hele molen wordt aangewakkerd net om een speelgoedlijn te lanceren, via stripboeken en tekenfilmpjes en dan hop, naar het witte doek als er voldoende populariteit is bereikt. Het getuigt van briljante marketing, en het maakt me bijzonder sikkeneurig.

VIDEOGAMES KILLED THE RADIOSTAR - ANNO CREATE A NEW WORLD

Op het eerste gezicht lijkt dit een eenvoudige opdracht: hier is een spel, dat je in je jeugd op PC uren, dagen, weken hebt gespeeld, dat in je geest gebrand staat en daar in verband staat met honderden dingen Daardoor roept deze nieuwe versie een sfeer van nostalgie op waarop je je beoordeling kan baseren, na eerst even gefoeterd te hebben over hoe sommige types games op een bepaald platform thuishoren, en niet op een ander. Dat is echter de val: het eindeloos herhalen van wat al tot in den treure is gezegd, door jou en door anderen, wat daarom niet minder waar is maar gewoon niets waard is, hier.

VIDEOGAMES KILLED THE RADIOSTAR - ACTIVE PERSONAL TRAINER

Het is uit met de rust. De tijd dat “editorial assistant” bij Vice nog iets betekende in de zin van: “blowjob dispenser annex pizza collector” is voorgoed voorbij. Ze hebben me daar een harde tante gezet, die zonder al te veel moederlijke zachtheid haar schare reviewers geregeld aanmaant tot productiviteit. Ik kan niet voor mijn collega’s spreken, maar de bedreigingen aan mijn adres omhelsden het creatief nieuwe functies toewijzen aan bepaalde lichaamsdelen, alsook het wegbranden van alle lichaamsvet op mijn achterwerk ten einde mij te ontdoen van “die vette reet” waar ik blijkbaar “de hele dag op zit te niksen”.

VIDEO GAMES KILLED THE RADIO STAR - FIGHT NIGHT ROUND 4

 

Ik ben nooit een grote boksfanaat geweest, maar als ik moet kiezen tussen Rocky en Jake Lamotta, dan gaat mijn voorkeur toch uit naar de Raging Bull. Waarom? Wel, dat is heel simpel te verklaren. Boksers zijn per definitie masochistische, gestoorde zotten en geen doodnormale Amerikaanse volkshelden met een scheve bek. Ze meppen liever op hun vrouw dan te trainen in de gym en zijn ziekelijk jaloers als hun wederhelft met een blauw oog rondloopt omdat ze tegen een paal is gelopen (ze hadden het haar liever zelf gegeven, omdat de steak niet rauw genoeg gebakken was).

GAMES - BUZZ: DE STRAFSTE VAN BELGIE

Er zou, naast de ‘fashion-police’, ook zoiets moeten bestaan als de ‘redundant-police’. Die zou dan iedereen achter slot en grendel steken die iets maakt dat compleet overbodig is. De makers van Buzz: de strafste van België zouden dan zonder twijfel als eerste ’s nachts uit hun bed gelicht worden en zonder proces opgesloten worden in een stinkende, vochtige en pikdonkere cel vol harige ratten die verzot zijn op teennagels. Dat de sleutel van dat hol onmiddellijk wordt vernietigd, staat buiten kijf. Waarom?

FROM THE LARDROOM - HENRY HATSWORTH EN HET PUZZELAVONTUUR

Mijn moeder is al heel haar leven gekant tegen computers en games. Gelukkig zit mijn vader al zo lang in de informatica dat hij nog met ponskaarten heeft leren programmeren en zorgde hij altijd voor tegengewicht als ze op kruistocht was tegen de verderfelijke invloed die PCs op de geest van haar kinderen hadden. Dankzij hem had ik mijn eerste gamecomputer toen ik zes was, een ZX Spectrum van Sinclair, en door zijn toedoen was er een PC in huis toen ik een tiener was, al moest ik wel eerst vijf rondjes rond het voetbalveld lopen van mijn moeder voor ik het ding nog maar mocht opstarten.Met de jaren is mijn moeder haar tegenkanting niet alleen gesleten, maar tot een afhankelijkheid omgevormd: zonder haar Outlookagenda zou ze niet weten welke dag het is, of ze een afspraak heeft voor haar praktijk, en zou ze gewoon zitten dementeren terwijl ze haar tijd verdrijft met de meest nutteloze spelletjes, de in Windows ingebouwde kaartspelletjes op kop. Zij leek me dan ook het ideale slachtoffer om “Henry Hatsworth en het puzzelavontuur” te testen.