Op 2 augustus 1930 landt er een minilegertje van twaalf Russen in de buurt van Voronezh. Ze komen in een wei terecht en besluiten een fles wodka te kraken. Dit is het mooie begin van een nog mooiere traditie. Al meer dan 79 jaar wordt op 2 augustus de officiële verlofdag van de Russische Blauwe Baretten gevierd. Concreet houdt dit in dat de flinke kerels hun 'collega's' opzoeken, in fonteinen duiken en vooral veel drinken.
Wij bij Vice zijn wetenschappers en de DO'S and DON'TS zijn daar het bewijs van. Uit liefde voor de mensheid brengen wij plaatjes van persoonlijkheden die niet verborgen mogen blijven. Het gedrag en het uiterlijk van ons ras der half-ontwikkelde primaten is zeer interessant om vast te leggen op de gevoelige plaat, maar is vooral ook grappig. Wekelijks zijn wij op pad om jullie luie achterstevens te voeden met foto's van manwijven, lekkere wijven en marginale hipperds. De foto's moeten dan door een zware selectie waardoor er af en toe foto's achterblijven die toch wel de moeite zijn. Maar geen paniek: zie hier de BEST OF van de achterblijvertjes.
Twee zelfs! We konden ons geluk al helemaal niet meer op toen we zagen dat het geen misleidende reclame was, wel degelijk aan ons gericht, met een voldoende gefrankeerde postzegel en zelfs handgeschreven tekst erop.
Bij ons op kantoor hebben we een Amerikaanse stagiair die Rachel heet. Dagelijks omstreeks 10:30h lucht ik mijn hart en zij is het luisterend slachtoffer. Meestal ratel ik door over liefdesverdriet, rode vlekken tussen mijn benen en belastingen die ik niet betaal, maar laatst gooide ik het per toeval over een andere boeg: ik vertelde haar hoe graag ik eens de meest typische Amerikaanse voedselproducten zou willen proeven, zoals beef jerkey, corn bread en dergelijke. Zij werd extatisch en dat is zacht uitgedrukt. Zij schreeuwde dat er in de buurt een winkel is waar ze Amerikaanse producten verkopen en ik schreeuwde terug dat we daar naartoe moesten gaan. 'Beef jerkey, here I come!' Rachel werd nostalgisch, huilde op mijn schouder, en we vertrokken samen naar de winkel. Die dag hebben we niet gewerkt.
Stephen J. Shanabrook is een oorspronkelijk van Ohio afkomstige artiest die jarenlang de wereld had rondgezworven voor hij besloot een winkel neer te planten in New York. Hij maakt er chocolaatjes met vormpjes die hij heeft afgegoten van menselijke lijken, die hij op een of andere manier te pakken kreeg in een Russisch lijkenhuis. Wij waren hierover zo opgewonden/gedegouteerd dat we hem even belde voor een praatje.
Afgeleid door het dagelijkse reilen en zeilen, vergeten we nog wel eens enkele cruciale details uit het verleden: die keer dat we een bruine rolkraag droegen of toen onze 12-jarige neef een krullig paardenstaartje à la Roberto Baggio had. Maar om de vergeetachtigheid en het schaamtegevoel tegen te gaan, verschijnt er opeens een grapjas van een Italiaan ten tonele die vergeten foto's redt van overstromingen in onze kelders en spontane ontvlamming van onze fotoalbums. Dan neem hij al die foto's en zet ze op een site die 'Sexy People' heet. Normaal gezien drogen dit soort projectjes sneller uit dan een salamander die je dagenlang op het droge legt, maar dit dus niet. We besloten om Renzo enkele vragen te stellen en een duik te nemen in het zwembad van adolescente wanhoop en secretariale sex-appeal circa 1978.
Ik kom uit Frankrijk en heb in mijn hele leven nog nooit kaas gegeten. Het is het walgelijkste eten dat de mensheid ooit heeft uitgevonden. De enige keer dat mijn strot die troep heeft moeten verduren, was ik één jaar. Mijn moeder had geprobeerd mij in te wijden in de Franse cultuur. Ik herinner het me niet meer maar naar het schijnt heb ik het meteen weer uitgekotst. Voor de rest van mijn leven heb ik geprobeerd zoveel mogelijk alle voedsel te vermijden dat te maken had met door de mens bewerkte melk. Eigenlijk lust ik enkel maar kaas op pizza en hamburgers. Maar onlangs besloot ik dat het maar eens gedaan moest zijn met mijn pathetische fobie. Ik heb kaas geproefd.
Het gaat nu echt veel te ver met daggering, vinden de Jamaicaanse autoriteiten. Er zijn zo veel piemels en poenies gewond geraakt sinds de opkomst van deze hysterische droogneukdans op Jamaica dat zo'n beetje alle instanties aldaar de handen ineen hebben geslagen om er een einde aan te maken. Ze hebben genoeg van al die blauwe poezen en gebroken pikken, en hun eerste maatregel is het verbieden van liedjes met daggeringgerelateerde teksten op de radio.
Pure censuur, verklaar ik dan. Als je op basis van een straffe songtekst je edele instrument wil pijnigen, aan wie om daar een stokje voor te steken? Emo kids doen niets anders dan janken op teksten terwijl ze hopen de moed te hebben zich een krasje op hun arm te plaatsen. Wat maakt daggering dan zo'n probleem?
Herinner je de film White Noise nog? Die film waarin Micheal Keaton van een dak gejaagd wordt door boze geesten? Wel, die film ging over EVP (Electronic Voice Phenomena): stemmen van geesten vastleggen op band. Niet alleen was die film rotzooi, het heeft ook heel wat mensen die daarmee bezig zijn heel boos gemaakt omdat het zeer misleidend was. In ieder geval, wij hebben een praatje gemaakt met Mark Turner, een man met een schat aan kennis over EVP. Trouwens, de sleutel van het mysterie is de Panasonic RR DR60 recorder...
Recent Comments