Binnen lopen bij Ümit and Son is alsof je een antiekwinkel binnenkomt die wordt gerund door een kattenvrouwtje. Alleen ruikt het binnen niet naar kattenpis en staat de winkel niet vol met schilderijen van huilende zigeunerjongetjes en groen uitgeslagen beelden zonder hoofd. Wat ik probeer te zeggen is dat de winkel een hoop mooie dingen heeft: meer dan 2000 speelfilms, en meer films dan de eigenaar, Ümit Mesut, kan tellen.
Ümit heeft zijn winkel in Clapton al meer dan twintig jaar en hij is een van Europa's grootste verzamelaars van Super 8. En 8mm. En 9mm. En 16mm. En 35mm. En borden met boze teksten. We vroegen hem om ons iets te vertellen over zijn collectie en waarom het zo belangrijk is om film (echte film) in leven te houden.
Emma De Swaef heeft Documentaire gestudeerd in Brussel. Al haar hele schoolcarriere zit ze ergens veilig in een hoekje verstopt en prutst ze aan iets met wol. Het is het typische verhaal van het lelijke eendje - al kan Emma zelf moeilijk vergeleken worden met een eend, laat staan iets lelijks - want sinds enkele maanden is er werkelijk iets gegroeid uit dat stukje wol. Meer zelfs, het afstudeerproject van Emma is overladen met prijzen en goede kritieken. Het stukje wol werd een mannetje, het mannetje werd een filmpje, het filmpje werd een succes.
Er is een grote kans dat je je behaarde buurman met zijn geitenwollen sokken en fascinatie voor zelf geteelde boekweit onlangs met een grote tas richting noorderzon hebt zien vertrekken. Van 7 tot 18 december vindt in Kopenhagen namelijk de klimaattop plaats. De uitgelezen kans dus voor alle biomannen om daar eens te gaan roepen dat ze het allemaal geweldig stom vinden. Ik hou niet van biomannen. Die ruiken namelijk naar mos en oud zweet. Geef mij maar Afterman. Zoals je al in de Film Issue kon lezen, sluit regisseur Rob van Eyck zijn befaamde trilogie af met 'The Global Warming Disaster'. Rob wil ons met de "meest shockerende Vlaamse film ooit" waarschuwen: door de klimaatverandering zullen we niet alleen beginnen zweten, maar ook zullen we ook allemaal veranderen in sadistische, nymfomane, lesbische kannibalen.
Ik heb nog op school gezeten met Nel Aerts toen ze nog een kleine uk was. Zij besloot Mediakunst te studeren aan het KASK en stelt nu tentoon in het SMAK. Ik daarentegen schrijf nu artikeltjes over haar en probeer mijn dag door te komen op een Minute Soup rip-off en toastjes. Wat ze precies doet is me ook niet geheel duidelijk: het is iets met film, hout, verf, super 8 en drie grote suikerklontjes liefde.
Ik zal filmrecensenten nooit begrijpen. Hoe ze erin slagen over één of andere film een miljoen woorden door te drammen en dan toch de kern van de zaak missen. Neem bijvoorbeeld Antichrist: oké, in het begin ziet alles er nog goed uit, dan wordt het saai, en dan knipt Charlotte Gainsbourg haar clitoris eraf. Maar het beste stukje, het werkelijk briljante moment in deze film, het moment dat Lars von Trier - naar mijn mening - omhoogtilt tot het niveau waar hij zelf al lang meent te staan, is de motherfucking pratende vos. Om even een adjectief te gebruiken dat er geen is maar het wel zou moeten zijn: het is volkomen Viking. We besloten om Lars’ zelfverklaard meesterwerk meteen bij de ballen te grijpen en gingen met de kerel praten die de stem van de vos in het Spaans dubde. Chaos reigns!
Stephen Graham acteerde onder andere in This is England, Snatch en onlangs nog in Public Enemies aan de zijde van 'best pal' Johnny Depp. Hij belde vanmorgen. Ik moet zeggen dat ik vrij overdonderd was en spontaan Engels met een Frans accent begon te praten. Hij schrok daar een beetje van maar bleek zo'n sympathieke kerel dat hij zelfs bijzonder duidelijk begon te articuleren. Ik ben nog nooit zo dicht in de buurt van Johnny Depp gekomen als tijdens dat telefoontje.
Het begon op het toilet. Net boven het wc-papier hing een sticker van Stinkhol & Ludo en op de toiletbril eentje van Felice die met een stokje als een waanzinnige in de aars van een kat lijkt te peuteren. Ik trok door en ging op zoek naar het genie achter deze werkjes. Een paar telefoontjes later had ik hem beet en drong ik aan op een bezoek. Zijn naam bleek Klitzkov te zijn, maar daarnaast is het wel een aangename kerel uit de heilige Kempen. Hij schildert, tekent, schrijft, maakt filmpjes en muziek en kuist daarnaast af en toe in Kassa4 in Antwerpen.
Voor de Film Issue maakten onze vriendjes van Vice Nederland een nasty horrorschoot met gemutileerde meisjes, bloedigere pruiken en blote borstjes. Hier de making of met gruwelijke special effects waar Spielberg zijn vrouw voor door de wc zou spoelen. En er zitten ook halfnaakte bebloede meisjes in, of had ik dat al gezegd?
Coca Sarli is een gerijpte Argentijnse actrice. Ze werd geboren in 1935 en begon haar carrière als model. In 1955 werd ze verkozen tot Miss Argentinië. Daarna speelde ze nog mee in een dozijn films en we kennen haar nu vooral als de allereerste actrice in de Argentijnse cinema die helemaal uit de kleren ging op het scherm. Daardoor is ze in zowat elke verzameling van oude rukplaatjes te vinden, al generaties lang. Onlangs had een of ander alcoholmerk het geweldige idee om iets te doen met 1882 Coca Sarli-sculpturen (misschien is dat aantal gebaseerd op het aantal ejaculaties Argentinië al heeft te danken aan haar). Ze zijn geïnstalleerd in het park van de chicste buurt van Buenos Aires, als een soort van dankbetuiging voor de bezieling die zij ons al die tijd wist toe te dragen. Misschien in de hoop om er een paar geile toyboys te spotten en te verslinden - iets wat ik haar toch moeilijk kwalijk kan nemen - kroop Coca nog eens in haar bontjas en ze poseerde gewillig naast enkele portretten van zichzelf.
Recent Comments