Als je naar Denemarken wil gaan zonder de autozetel in je kont afgetekend te hebben bij aankomst, neem je best het vliegtuig. Behalve dan als je het al in je broek doet bij het horen van het woord "vliegtuig". Als je dan je eigen raad niet opvolgt, is de eerste plek waar je terechtkomt na de landing, het wassalon.
Ik heb geen GPS en Opwijk is niet mijn buurt. Maar voor wie in hetzelfde schuitje zit: niet panikeren, er loopt in het dorp een Belgacom-kerel rond met een laptop ouder dan je Snoopy pyjama die je de weg weet te wijzen met zijn Route 66 wegenplanner. Hoe old-skool is dat programma? In ieder geval, het is dankzij hem dat ik het gevonden heb. Dank je, lieve meneer!
Afgelopen weekend trilde de betonnen vloer in Hasselt. Het programma was gevuld met elektrobeats en stoute gitaren. En Joan As Police Woman. En vriendelijke parkeerwachters, waarvoor dank aan Muziekodroom. Die mensen zijn de grens van 50 jaar netjes gepasseerd en staan daar vrijwillig met een zaklamp en een fluo vestje de boel te organiseren. Dat verdient respect. Veel respect. Fotografen verdienen ook respect, als ze tenminste niet verdwijnen. Soms denk ik erover na om een leiband te kopen, want als mensen honden zijn, dan zijn fotografen Jack Russell Terriers op speed.
Nee, de zomer was niet zo geweldig. Er was veel te saai, te druk, te warm, terreur, te nat, teveel en vooral te weinig. Maar zelfs dan nog kan september niet tippen aan augustus. Voor al diegenen die thuis zitten te zieken en te zeuren. Een laatste fotoreport over het festival van de zomer. Huil en sterf.
Ik heb een vriend die niet naar een museum kan gaan zonder te drinken. Hij zegt dat hij Rubens bijvoorbeeld totale rommel vindt als hij nuchter is, maar dat hij des te meer van kunst kan genieten na vijf glazen whiskey. Da's ok, dacht ik. Maar - en nu klink ik als mijn moeder - vijf glazen werden er zeven, zeven werden er tien. De laatste keer dat ik met hem een museum bezocht moest ik hem dragen. Speciaal voor hem en voor alle museumgangers met een verlepte lever en weinig zelfbeheersing is er nu Pluto Festival, waar het zowat vereist is om eerst te zuipen voor je naar de kunstwerken gaat staren.
Wegens een betoging van boeren tegen de veel te lage melkprijs misten we het concert van We Have Band op Les Ardentes en moesten we het vooraf geplande interview voeren op het moment dat Thomas, Darren en Dede uit hun loge werden gesmeten. De vraag die leidde tot een boeiend gesprek was dan ook: "Wat vinden jullie nu eigenlijk van de prijs van melk?"
Robbie (links) en Milo (rechts) van The Big Pink zijn party animals die graag grote hoeveelheden drugs consumeren. Toen ik tijdens het interview met het woord drugs liet vallen, was hun eerste reactie: "Where are the drugs?" Wees gerust, dit is niet het zoveelste duo gedrogeerde mongoloïde rocksterren (hoewel ze wel zot genoeg zijn om mensen te kennen die gaatjes in hun hersenen boren). Enfin, ze krijgen wel extra punten voor eerlijkheid, zeker als het over de lul van hun bassist gaat.
The Count and Sinden zijn geen onbekenden als je met je dikke reet hebt staan schudden op 'Hit me on my beeper, beeper, beeper, beeper, beeper...' tijdens Pukkelpop. Als je dat niet hebt gedaan dan zijn deze chaps uit de UK het zoveelste paar elektro-dj's in een dozijn die klaar staan om je trommelvliezen te verneuken tijdens I Love Techno. Maar blijkbaar is hun ambitie toch iets groter, want naar eigen zeggen hebben deze twee ervoor gezorgd dat dance terug interessant is. Een enorme cocaïnetrip of een feit?
‘I would like you better if we slept together’ Mocht Amanda Blank met haar vuile praatjes voor mijn deur staan, ik zou haar gerust strap-ongewijs alle hoeken van de kamer laten zien. Amanda vult de gapende leegte op die ontstaan is sinds Peaches haar baard heeft afgeschoren en ballads is beginnen schrijven. Na haar optreden in de bloedhete Dance Hall, had ze het met mij over haar liefde voor Lil’Wayne, haar veelvuldige relaties en wie ze was voor ze reïncarneerde.
In de stad waar havenarbeiders, pooiers, rijke BMW-chauffeurs en punkers hand
in hand lopen, hebben ze nog steeds het hart voor rock'n'roll en blijkbaar ook
een zeer groot hart voor houten balken. Ergens in een hoekje van de haven hebben een paar hout-geile scoutsjongeren zich naar een hoogtepunt getimmerd. Nu staat er iets dat lijkt op een straat uit een lame western, met daartussen wat bands gestrooid. We hebben geen flauw idee wat de bedoeling was, en zij duidelijk ook niet.
Recent Comments