Dat de cover van ons Technology Issue een 'specialleke' is, had je zelf wel al gemerkt. Onze modellen hebben dan ook zwaar geleden tijdens deze shoot. In plaats van tegen een muur of een boom te leunen moesten ze hun smoeltjes, borsten of andere lichaamsdelen plat persen op het glas van een kopieerapparaat. Het resultaat is dat de mannelijke helft van de modellen verblind is door de xeroxstraling en de vrouwelijke helft ons een schadeclaim van ettelijke miljoenen heeft aangesmeerd voor 'het opzettelijk plat persen van een reeds welgevormde poep of boezem'. But not really. Geniet eindelijk ten volle van de foto's die op de Amerikaanse viceland.com al vijf weken de eerste plaats in de viewerslijsten bezet houden.
Gisteren zat ik op café en hadden we het over bloedpieten en vleespieten. Ken je dat? De eerste ziet er in rusttoestand klein uit, maar ontwikkelt zich tot een volwaardig en slagvaardig exemplaar zodra je 'geef acht' roept. Vleespiemels zijn al behoorlijk omvangrijk als je ze met rust laat. Wij schrijven niet vaak over piemels. En als we er iets over schrijven, dan is het over vieze ziektes en micropenissen en god weet wat nog allemaal. Maar het is niet al kommer en kwel daarbeneden. Nee, er zijn gelukkig nog degelijke piemels, trots en fier. Kijk maar.
Handboeien van Kiki de Montparnasse; broekje van Ksubi; mondknevel van Babeland; bodysuit van Brian Lichtenberg.
I.U.D. (letterlijk vertaald: Spiraaltje) bestaat uit Lizzi Bougatsos van Gang Gang Dance en Sadie Laska, het nieuwste lid van Growing. Samen slaan ze op de drums, zingen ze in microfoons en make ze boze, echoënde, industriële, apocalyptische herrie. Je hoort er Einstürzende Neubauten, Crash Worship, Boredoms, Pigface, Suckdog en andere klassieke bands in, bands waarvan je vroeger hoopte dat je ouders bang werden als je er naar luisterde. We vroegen Richard Kern om Lizzi en Sadie te schieten in de stijl van de klassieke foto's uit zijn New York Girls–tijdperk, omdat die foto's ook altijd ouders bang maakten. Het nieuwe album van I.U.D. heet The Proper Sex.
Je moeder kiest je kleren al lang niet meer, maar je weet waarschijnlijk nog wel hoe ze vroeger de oren van je kop zaagde over wat je moest dragen. Het resultaat was dat jij naar je kamer stormde en de deur in haar gezicht toesloeg terwijl je riep: 'Laat me met rust, stomme koe!' Moeders zijn zo gênant als je 12 bent. Je zou nog liever een kakkerlak inslikken en de nest larven in je buik laten wonen dan haar advies te volgen. Ondertussen is dat al jaren geleden en schamen we ons over ons klotegedrag toen. Daarom hebben we besloten om toch maar eens naar hun advies te luisteren. Misschien hebben ze wel gelijk? Kijk maar wat er gebeurde toen een paar mensen advies vroegen aan hun moeder om er cool uit te zien.
In elk artikel dat je tegenwoordig over Kai Kühne leest, staat dat hij de 'bad boy' van de mode is. Dat imago kreeg hij mee omdat hij vroeger zijn assistenten en interns bij As Four in elkaar sloeg als ze iets verkeerd deden. Maar wees nu eerlijk, uiteindelijk deed hij toch niet meer verkeerd dan pakweg Naomi Campbell. Ondertussen sloeg hij de roddeltantes met verstomming met zijn lentecollectie van 2009 en is hij bezig aan een comeback. Wij zijn trouwens altijd wild geweest van Kai en zijn wilde leven toen hij
nog lid was van het ontwerperscollectief As Four (waar hij geregeld
dingen deed als aan de kroonluchters hangen in chique nachtclubs en
vervolgens de uitsmijter van 200 kilo, die connecties had met de
Russische maffia, een pak slaag te proberen te verkopen terwijl die hem
naar de deur sleepte).
Een tijdje geleden kregen we bij Vice een mailtje van Marie Trotinette. Of we misschien iets wilden schrijven over haar werk. In het begin waren we nogal sceptisch, want we krijgen dagelijks mails van mensen die trieste clowns of huilende zigeunerjongetjes schilderen. Maar Marie Trotinette maakt zoete en schattige ontwerpen waarvan het glazuur je bijna van de tanden springt. Aangezien wij zelf ook heel schattig zijn en het ook voor tandartsen crisis is, kun je hieronder ons interview met Kim (want zo heet ze in het echt) lezen.
Ik woon ondertussen al 21 jaar in Antwerpen en dagelijks zie ik mijn joodse buren over straat wandelen in hun - we zeggen zoals het is - opvallende outfits. Zwarte hoed, keppeltje, satijnen jas, lange krullen aan de zijkant van het hoofd en een volle baard. In tegenstelling tot de doorsnee Belg, doen chassidische joden dit niet om het andere geslacht aan te trekken of op te vallen in de menigte, maar uit religieuze overwegingen. Achter elk kledingstuk of haartje schuilt een betekenis die gebaseerd is op eeuwenoude tradities van hun geloof. Omdat het niet allemaal fluospandex en gay designers moeten zijn in deze modemaand, trokken we op ontdekkingstocht door de Pelikaanstraat op zoek naar het verhaal achter chassidische mode, zodat je de volgende keer als je in Antwerpen bent een tzitzit een tzitzit kan noemen en een kippah een kippah. Om het jullie gemakkelijker te maken, hebben we er zelfs een lijstje van gemaakt. Een genummerd lijstje.
Je kan jezelf geen punk noemen zonder een deftige tatoeage op je arm, kuit, balzak of kleine teen. Of dat maken ze je wel wijs, he, bitches. Nu jullie wat bekomen zijn van ons Groezrockverslag dat tot de nok gevuld was met fallussen, Duitse bierspelen en lelijke venten, brengen we jullie een toemaatje. Wij zochten en vonden speciaal voor jullie een paar Meerhoutse tatoeages die, wel, de moeite waard zijn om jullie te tonen. Als je snapt wat we bedoelen.
Vest Alve Lagercrantz, t-shirt Vivienne Westwood, jeans Adam Gauffin, juweel Matt Weston
Connie Chiu is een Chinese albino uit Hong Kong. Ze is opgegroeid in Zweden en is uiteindelijk naar Londen getrokken, waar ze leerde defileren en topmodel werd. Oh, en haar ogen zijn paars. Haar sprookjesleven zou het verhaal kunnen zijn van China`s grootste fictieve superheldin.
Onze vrienden van Vice Scandinavië spendeerden een paar dagen met Connie terwijl ze haar familie in Zweden bezocht. Terwijl ze sandwiches met omelet aten, spraken ze over hoe het is om de muze van Jean Paul Gaultier te zijn en er anders uit te zien in China en Scandinavië, plaatsen in de wereld waar iedereen er hetzelfde uitziet. Maar als je Connie moet geloven is er niet veel aan.
De eerste modeshow van Henrik Vibskov die we ooit zagen, was een verzameling van modellen die gekleed in Vibskovs creaties in een rechthoekig vlak lagen, omringd door kunststof borsten op stokjes, terwijl hij zelf als een maniak op een drumstel ramde.
Voor een andere show liet Vibskov zijn modellen achter elkaar in een grote stellage zitten waar ze op fietsen peddelden die muziekinstrumenten aanstuurden. In de chronisch van humor verstoken modewereld is werk als dat van Vibskov een opluchting.
Recent Comments