KEMPEN - 'T IS TOF INT SCHEDELHOF

Ward Geldof en zijn vrouw zijn de trotse eigenaars van een heel bijzonder museum. In de stille Kempen, meer bepaald in Morkhoven, runnen zij al vele jaren Het Schedelhof. Meer dan 12.000 schedels en geraamten zijn er netjes geordend en uitgestald. Ward ontdoet de beestjes zelf van haar en huid en leidt de bezoekers maar al te graag rond in zijn klein schedelparadijs. Wij dachten een duivels hellegat aan te treffen maar kwamen terecht in een kleine dierenhemel met een café.

FILM ISSUE EXTRA - VERFVINGERTJES NEL

 
Ik heb nog op school gezeten met Nel Aerts toen ze nog een kleine uk was. Zij besloot Mediakunst te studeren aan het KASK en stelt nu tentoon in het SMAK. Ik daarentegen schrijf nu artikeltjes over haar en probeer mijn dag door te komen op een Minute Soup rip-off en toastjes. Wat ze precies doet is me ook niet geheel duidelijk: het is iets met film, hout, verf, super 8 en drie grote suikerklontjes liefde. 

PLUTO FEST - CULTUUR ZONDER K VAN KAK

Ik heb een vriend die niet naar een museum kan gaan zonder te drinken. Hij zegt dat hij Rubens bijvoorbeeld totale rommel vindt als hij nuchter is, maar dat hij des te meer van kunst kan genieten na vijf glazen whiskey. Da's ok, dacht ik. Maar - en nu klink ik als mijn moeder - vijf glazen werden er zeven, zeven werden er tien. De laatste keer dat ik met hem een museum bezocht moest ik hem dragen. Speciaal voor hem en voor alle museumgangers met een verlepte lever en weinig zelfbeheersing is er nu Pluto Festival, waar het zowat vereist is om eerst te zuipen voor je naar de kunstwerken gaat staren.

CLEON PETERSON - DE WANHOOP VAN EEN KUNSTENAAR

 

De kunstwerken van Cleon Peterson zijn niet om mee te lachen. Indrukwekkend om naar te kijken zijn ze wel. Peterson schildert alsof een drukmachine is. Geen expressieve kotsschilderijen zoals ze ooit bij In de gloria in de meest zuivere vorm waren te zien, maar mooi afgelijnde en strakke werken in felle kleuren. Het is nogal gruwelijk allemaal, maar Cleon (Klingon?) is eigenlijk hij een softie met een baard. Ik dacht dat ik de toekomstige vader van mijn kinderen had ontmoet. Maar toen vertrok hij weer naar Amerika.

VERWARRING IN ITALIE - PIEMELS DIE GEEN PIEMELS ZIJN

Jacques Charlier is een kunstenaar die tijdens zijn loopbaan al honderden cartoons tekende die symbool staan voor de genitaliën van hedendaagse kunstenaars. Heel erg shockerend klinkt dat niet. Op de biënnale in Venetië zorgden ze echter wel voor consternatie. Zowel de burgemeester als de curatoren weigerden de tekeningen in de straten te exposeren omdat daarmee de regels van het fatsoen zouden worden overtreden. Toch wel een beetje vreemd als je weet dat er eigenlijk geen enkele piemel of poes te zien is. Charlier trok er zich geen bal van aan en toonde zijn werken op een boot in Venetië en elders in Europa. Op zijn website biedt hij nu ook een quiz aan met een beloning voor diegene die de meeste bekende genitaliën kan herkennen.

BUENOS AIRES - WANDELING IN HET PARK MET COCA SARLI

Coca Sarli is een gerijpte Argentijnse actrice. Ze werd geboren in 1935 en begon haar carrière als model. In 1955 werd ze verkozen tot Miss Argentinië. Daarna speelde ze nog mee in een dozijn films en we kennen haar nu vooral als de allereerste actrice in de Argentijnse cinema die helemaal uit de kleren ging op het scherm. Daardoor is ze in zowat elke verzameling van oude rukplaatjes te vinden, al generaties lang. Onlangs had een of ander alcoholmerk het geweldige idee om iets te doen met 1882 Coca Sarli-sculpturen (misschien is dat aantal gebaseerd op het aantal ejaculaties Argentinië al heeft te danken aan haar). Ze zijn geïnstalleerd in het park van de chicste buurt van Buenos Aires, als een soort van dankbetuiging voor de bezieling die zij ons al die tijd wist toe te dragen. Misschien in de hoop om er een paar geile toyboys te spotten en te verslinden - iets wat ik haar toch moeilijk kwalijk kan nemen - kroop Coca nog eens in haar bontjas en ze poseerde gewillig naast enkele portretten van zichzelf.

VENETIË - DE BIËNNALE LIJKT OP LEGOLAND

Vorige week was ik met mijn Nikon D40X op de Biënnale in Venetië. En ja, ik beken, diep in mij schuilt er een kunstsnul, het hautaine type dat je altijd met zijn speelgoedje ziet klikken, klikken, klikken en daarna eens heel voldaan en akelig grijnst. En wat dan nog? "Wat is kunst? Is dit kunst en wie ben jij nu weer om daar in godsnaam een mening over te hebben?" Je weet hoe de praatjes gaan, maar dat is voor de andere keer. Allereerst ging ik naar 'Il Giardini', die je qua sfeer nog het best kan vergelijken met Legoland. Kleine mensjes met kleine camaraatjes met ongelooflijk grote lenzen in piepkleine huisjes van peperkoek.

PHOTO ISSUE LAUNCH PARTY

Wij houden van foto's en jij ook. Als ode aan de fotografie en vooral als eerbetoon aan onze extra grote Photo Issue die je begin augustus ergens van de straat kan plukken, geven we een feestje. Er is gratis drank, er is muziek, er zijn foto's en er is zelfs een zee, want het is in Knokke te doen. 

LIMBURG - DE DAG DAT MIJN TEPELS OGEN WERDEN

De wereld zit vol schoonheid. Echt waar! Dit komt niet doordat de natuur zo'n goed werk geleverd heeft, neen, het komt doordat er zoveel spulletjes op de markt zijn die dienen om mensen om te vormen tot parels van deze aardbol. Zo kan je je ogen omtoveren tot grote, hemelse piepers, je haar in goddelijke kleuren schilderen en je tepels een gezicht geven. Deze ochtend besloot ik, na mijn koffie, tot het laatste.

FASHION - DIE VAN DE THEATERKOSTUUMOPLEIDING HEBBEN TEVEEL VERBEELDING

We doen heel hard ons best om Rachel, onze Amerikaanse intern, te integreren in de Belgische maatschappij. Los van het feit dat we dat tot nu toe vooral gedaan hebben door haar dronken te laten voeren door iedereen die wat drank heeft staan en haar vooral geen plannetjes te geven als ze ergens naartoe moet, doen we dat door haar naar authentieke Belgische culturele evenementen te sturen. Zo leek de show van de masters Theaterkostuum van de Aacademie van Antwerpen ons een aangewezen gelegenheid om haar kennis te laten maken met een oorspronkelijke uiting van spontane...euh...we wijken af. Rachel ging vorige vrijdag naar Scheld'Apen en zoals te verwachten viel, werd het er behoorlijk weird.