Ik zal nooit mijn eerste postkaart vergeten: het was van de pastoor die mij het beste toewenste en hoopte op een snel weerzien. Wat kan ik zeggen, ik ben een sucker voor postkaartjes, briefjes, telegrammen, enfin, alles dat via de spleet van de brievenbus tot bij mij komt. Vandaag was er post uit Londen.
Twee zelfs! We konden ons geluk al helemaal niet meer op toen we zagen dat het geen misleidende reclame was, wel degelijk aan ons gericht, met een voldoende gefrankeerde postzegel en zelfs handgeschreven tekst erop.
Wat zijn al die MySpacebuddies, Facebookfags en Netloglovers toch saai. Wil je ons eens echt verassen, doe het dan goed! Waar blijven toch de schone oude postkaartjes? Waren die geparfumeerde brieven niet geweldig? Ik herinner me het nog goed: het wachten op de postbode die ons het envelopje met de postzegel bezorgde die er met een natte tong op werd gelikt. Iemand had jou geschreven! Dus, beste vrienden, mocht je de volgende maanden ergens op vakantie gaan, stuur ons een kaartje. Schrijf je vakantieverhaal in een notendop en laat ons even wegdromen van het nachtleven van het losbandige Lloret de Mar, Poederlee, Gothab of Khus-Tmin-Ol!
Jangojims hardware heeft er deze week aan mogen geloven (God weet wat hij met hardware bedoelt. Zijn bankschroef? Zijn potlood? Zijn scrotum?), dus is hij er niet geslaagd om onze wekelijkse pagina Jango magic af te werken. Hij vertelde ons ook dat hij deze week op Werchter werkt, alwaar comics tekenen, inkleuren en doorsturen blijkbaar moeilijker gaat dan ergens anders, maar hij wou het goed maken door een collectie doodles door te sturen die hij een paar weken geleden maakte. Hij hoopte dat we dat niet erg vonden. Jango toch. Zijn doodles zijn zo geweldig dat je uit dankbaarheid een week lang zijn hardware zou willen likken. Klik door voor de rest van de excuusdoodlecollectie.
Gisteren zat ik op café en hadden we het over bloedpieten en vleespieten. Ken je dat? De eerste ziet er in rusttoestand klein uit, maar ontwikkelt zich tot een volwaardig en slagvaardig exemplaar zodra je 'geef acht' roept. Vleespiemels zijn al behoorlijk omvangrijk als je ze met rust laat. Wij schrijven niet vaak over piemels. En als we er iets over schrijven, dan is het over vieze ziektes en micropenissen en god weet wat nog allemaal. Maar het is niet al kommer en kwel daarbeneden. Nee, er zijn gelukkig nog degelijke piemels, trots en fier. Kijk maar.
Misschien leg ik straks ‘Live at The Old Quater, Houston, Texas’ van Townes Van Zandt nog eens op. Dat is die liveplaat waarop je de hele tijd de airco op de achtergrond hoort. Het zal wel warm geweest zijn die avond. Misschien kijk ik naar Seinfeld. Of naar Wall-E. Misschien surf ik naar Femjoy. Misschien maak ik de inbox van mijn GSM leeg. Misschien lees ik de mopjes op het WC-papier. Duizend vellen. Dat kan tellen. Al is de rol wel al half op. Misschien orden ik mijn Guust Flater-strips.
Laatst las ik op jullie blog over de walgelijkste speakers ooit. Daar moest ik aan denken toen ik op vakantie was. In Duitsland. Duitsers maken namelijk wel meer walgelijke dingen. Hier een foto van een beer met Einstein erop. Die maakte ik in Berlijn. Niet de beer, de foto. Bij deze wil ik dus de (vrij makkelijke) taak op mij nemen om een ode te brengen aan de Duitse überwansmaak. Bah.
Af en toe wordt een mens (in dit geval ik) nog wel eens overvallen door een 'ik wil het, ik wil het, ik wil het'-stemming. Neem nu de Backuum. Ja, dat is dus een meer dan geniale woordspeling tussen back (want hij zit op je rug) en vacuum (want het is een stofzuiger). Zei daar iemand ta ta ta talata GHOSTBUSTERS!? Ik wil het ik wil het ik wil het.
Ik zou
het echt heel cool vinden als jullie eens een contest deden waarbij ik
zo'n stofzuiger kon winnen, al wat het maar voor even. Dan kan ik
daar een filmpje van maken en het op Youtube posten. Ja! Ja! Ja!
Als 22-jarige jongeman word je op de morgen van 6 december steevast wakker met een kater. Je wist al wel langer dat de Sint een dikke hoax is, maar tot voor kort kon er wel een kadootje af bij de ersatz-sinten in je leven. Al was het maar een chocolade kabouter die hoegenaamd niets met de man uit Spanje te maken heeft. Enfin, het heeft me niet belet om een lijstje in mijn sloef te leggen. Tevergeefs, zo blijkt. Ik dacht hem hier te posten opdat er misschien iemand zich geroepen zou voelen de volgende zaken aan mijn schouw te leveren.
Goedheilige vriend, het filmpje hierboven is het soort technologie die luie mensen als ik blij maakt. Overigens mag u ook weten dat ik dit jaar geen apple hoef. De grote technologische sprong voorwaarts is enorm aan het slabakken en de dictatoriale trekjes van die andere halve heilige, Jobs, beginnen grondig te irriteren. Het is crisis, beste Sint, dus investeer dat geld in verstandig, toekomstgericht speelgoed. Sinds de banken hebben gefaald, lijkt dit setje mij de enige degelijke weg naar succes. En mocht dat niet werken, keer ik me richting de primaire sector. Ik ga wat de boer uithangen, mijn eigen selder en patatjes planten, en met dit ding mijn gazon maaien. The simple life, zo u wil. Misschien, Sint, wil ik wel gewoon een hond en een knapzak (én een gekraakte iPhone om mijn mails te lezen).
Recent Comments