Het Madagascar Institute is een kunstcollectief dat machines maakt die de boel doen ontploffen. Alles wat van zwaar metaal gemaakt is en onze bijzonder mooie wereld de lucht in kan blazen, vinden zij super. Vlammenwerpers, jet-packs, elektrische zaag waarop je op en neer moet wippen: dat soort dingen. Trouwens, ze hakken mijn kop eraf als ik hen een 'kunstcollectief' noem, dat vinden ze te kunstzinnig en verwijfd. Hun werken zijn ook niet bepaald gemaakt om in een museum te staan waar iedere miskleun met een goed gevonden kostuum er een existentiële mening over kan geven. Neen, zij doen performances op straat - onverwacht - zorgen voor een overdosis aan chaos en worden uiteindelijk beëindigd door de politie. Citaat van de leider van de bende: "Als je bloedt, maar er is geen slagader geraakt, kan je niet klagen".
Dus Liberië is een land dat naar de kloten is, maar is er dan geen buitenlandse hulp die de arme zielen een zakje rijst geeft? Ja, namelijk de VN. Shane gaat samen met een lokale journalist naar Westpoint, een gebied waar de VN zijn vrijgevige handjes zou uitsteken. Wat blijkt: het is de ergste regio van heel het land. Er zijn geen WC's, dus schijt iedereen op het strand. Overal ligt afval, vrouwen prostitueren zich voor minder dan één dollar en een jongen legt uit hoe hij coke of heroïne neemt en dan een vrouw verkracht. Ooit van 'nupping' gehoord? Dat komt nog. Westpoint is een open riool en jij gaat de lokale bordelen ervan zien. Veel plezier.
Gisteren besloot ik tijdens het eten eens naar een documentaire te kijken. Ik ben immers een intelligent, zichzelf respecterend mens en zo'n mensen kijken enkel naar verantwoorde tv. Dat doe ik nooit meer. Ik had namelijk het geniale idee om naar Saving Africa's Witch Children te kijken. Dat is een bekroonde documentaire van de Joost van der Valk over lieve kleine Nigeriaanse kindjes die door plaatselijke priesters als heksen worden bestempeld. En dan niet eens omdat ze een zwarte punthoed dragen of een dikke wrat op hun kin hebben, maar gewoon, euh, daarom.
Vice bracht een bezoekje aan Liberië, een mooi land vol burgeroorlogen, wapens, verkrachtingen, kannibalisme, revolutie, armoede en puur, onversneden geweld. Jan Becaus zou zeggen: "Ik wil gevoelige kijkers waarschuwen voor de komende beelden". Neem gerust een kijkje en ontdek de kindsoldaat die het hart van een generaal met trots opvreet. Dit is echt zieke shit.
What if you were the mastermind behind discovering the gene that could produce massive amounts of THC (aka; the chemicals found in weed that known to get you high)? Would you: a) Book a one way to Kingston in an attempt to bank off your very own ganja farmhouse? b) Play “mad scientist” in your mother’s garage, creating a shit load of THC by-products (e.g.: stress relief tablets, milk shakes, headache medication, you name it) only to sell them to pre-pubescent, angry teenagers. Or: c) Turn your apartment into some greenhouse co-op and live in a paranoid, delusional, and munchie-ridden existence?
Er is een grote kans dat je je behaarde buurman met zijn geitenwollen sokken en fascinatie voor zelf geteelde boekweit onlangs met een grote tas richting noorderzon hebt zien vertrekken. Van 7 tot 18 december vindt in Kopenhagen namelijk de klimaattop plaats. De uitgelezen kans dus voor alle biomannen om daar eens te gaan roepen dat ze het allemaal geweldig stom vinden. Ik hou niet van biomannen. Die ruiken namelijk naar mos en oud zweet. Geef mij maar Afterman. Zoals je al in de Film Issue kon lezen, sluit regisseur Rob van Eyck zijn befaamde trilogie af met 'The Global Warming Disaster'. Rob wil ons met de "meest shockerende Vlaamse film ooit" waarschuwen: door de klimaatverandering zullen we niet alleen beginnen zweten, maar ook zullen we ook allemaal veranderen in sadistische, nymfomane, lesbische kannibalen.
Vice bestaat 15 jaar - hoera! Naar aanleiding van deze grootse gebeurtenis gingen we in ons washok, dat wij lieflijk maar naïef ons archief noemen, op zoek naar oud materiaal van onze voorgangers. Onze verwachtingen werden overtroffen toen we een volledig onuitgegeven exemplaar uit 1994 vonden. Waarom het ding nooit is uitgebracht, is ook ons een raadsel. Het glas met beschimmelde en uitgedroogde wodka ernaast doet echter een zeker gebrek aan zelfdiscipline vermoeden.
Elke niche, hoe klein ook, is voorzien van een magazine. En dan zeker in Nederland. Deze tijdschriften met oplages van 6, soms 7 exemplaren, worden gemaakt voor de liefhebbers van dingen die door de aard van hun wezen weinig liefhebbers hebben. Dit levert soms redelijk bizarre bladen op. Zoals het blad Messenmarkt, speciaal voor de gevorderde messenfetisjist. We besloten het nauwgezet te bestuderen, en vonden opmerkelijke dingen. Kijk mee!
Journaliste Ann de Craemer trok in juni 2009 samen met fotograaf Pieter-Jan de Pue naar Iran. Ze volgden de Trans-Iraanse Spoorlijn van Teheran in het Noorden naar Bandar Abbas in het Zuiden en ontmoetten een bevolking die snakt naar verandering, openheid en democratie.Het verhaal van het laatste stuk van hun reis, net voor ze het land uitgezet werden, vind je in het laatste magazine en hier. Dat artikel heeft waarschijnlijk voor nieuwe hersenverbindingen en opgehitste conversaties geleid hebben bij onze lezers, maar haar opiniestuk in De Standaard bracht nog wat meer deining teweer.
Wat mensen al niet doen om te overleven - zegt een verwend Westers nest die dit concept enkel kent van de scheurbuikjes op haar high resolution digitale tv. Er bestaat een stadje in Rusland, Baikonur, aka the middle of nowhere, dat naast de grootste raketlanceerbasis van Rusland ligt. En ja, ze krijgen al eens een titaniumregen op hun kop, en nee, dat zal wel niet zo gezond zijn allemaal. Maar er valt wel geld mee te verdienen. Dit alles tot grote vreugde van Pjotr, de plaatselijke metaaldealer, die van de winst eens goed naar de hoeren gaat. (Zijn favoriete straatmadelief is trouwens de zus van Borat.)
Recent Comments