Het Madagascar Institute is een kunstcollectief dat machines maakt die de boel doen ontploffen. Alles wat van zwaar metaal gemaakt is en onze bijzonder mooie wereld de lucht in kan blazen, vinden zij super. Vlammenwerpers, jet-packs, elektrische zaag waarop je op en neer moet wippen: dat soort dingen. Trouwens, ze hakken mijn kop eraf als ik hen een 'kunstcollectief' noem, dat vinden ze te kunstzinnig en verwijfd. Hun werken zijn ook niet bepaald gemaakt om in een museum te staan waar iedere miskleun met een goed gevonden kostuum er een existentiële mening over kan geven. Neen, zij doen performances op straat - onverwacht - zorgen voor een overdosis aan chaos en worden uiteindelijk beëindigd door de politie. Citaat van de leider van de bende: "Als je bloedt, maar er is geen slagader geraakt, kan je niet klagen".
In 2005 vindt performancekunstenaar Mark Mcgowan een beleefd verzoekje in zijn brievenbus; of hij zich zo snel mogelijk naar de rechtszaal kan begeven. Hij wordt immers ongelooflijk hard verdacht van het beschadigen van zowat 50 voertuigen. Ontkennen doet de hij niet, laat staan zich verontschuldigen; de eigenaars zouden potverdorie blij mogen zijn dat hun auto nu een echt kunstwerk is! Met een sleutel had de McGowan vijftig auto's als een gemene 10-jarige met een hysterische grijns bekrast. Alleen al daarvoor, maar vooral ook omwille van zijn andere hilarische performances: een kleine ode aan deze kunstenaar.
Poëziewedstrijden zijn een vreemd soort aangelegenheden. Het denkniveau ligt er nogal hoog, de gesprekken zijn diepgaand - praten over de ontstoken teennagel van je valkparkiet is not done - en de mensen zijn er meestal duf en lelijk. Niet echt iets waarvan je denkt: 'Joeperdepoep, daar wil ik heen'. Nu heb ik een vriendin, Lotte Dodion, die nogal dichterlijk aangelegd is en dus ook vaak deelneemt aan dit soort wedstrijden. Lotte is trouwens niet duf en lelijk (en haar denkniveau is bedenkelijk laag, maar ze had me gevraagd om dat niet op te schrijven). Laatst was ik een dag haar wormvorming aanhangsel op Brabant Gedicht. Het was leuk. Grotendeels door het decadente buffet, maar vooral ook omdat Lotte de wedstrijd won met een gedicht geïnspireerd op Frank de Winne. Met die gedachten in ons hoofd wilden we Lotte voor de foto eigenlijk met haar kop in een vissenkom steken maar we hadden enkel een lasagneschaal. We waren Frank ondertussen al vergeten en dacht vissen > water, water > krokodil. Vandaar.
Miljoenen tonnen manga vliegen sinds mensenheugenis dagelijks in alle mogelijke vormen, kleuren en maten Japan uit. Zijn we manga helemaal beugeraakt terwijl het ons vroeger ontzettend opwond? Jep. En vinden we nu zelfs hentai afgezaagd, het porno-snuff-walgelijk-kotssubgenre van manga? Geloof het of niet, toch een beetje, ja. De hele verdomde kunststijl heeft al jaren nood aan een vernieuwende kracht, en wij denken die gevonden te hebben in de artiest Shintaro Kago.
Dus Liberië is een land dat naar de kloten is, maar is er dan geen buitenlandse hulp die de arme zielen een zakje rijst geeft? Ja, namelijk de VN. Shane gaat samen met een lokale journalist naar Westpoint, een gebied waar de VN zijn vrijgevige handjes zou uitsteken. Wat blijkt: het is de ergste regio van heel het land. Er zijn geen WC's, dus schijt iedereen op het strand. Overal ligt afval, vrouwen prostitueren zich voor minder dan één dollar en een jongen legt uit hoe hij coke of heroïne neemt en dan een vrouw verkracht. Ooit van 'nupping' gehoord? Dat komt nog. Westpoint is een open riool en jij gaat de lokale bordelen ervan zien. Veel plezier.
Gisteren besloot ik tijdens het eten eens naar een documentaire te kijken. Ik ben immers een intelligent, zichzelf respecterend mens en zo'n mensen kijken enkel naar verantwoorde tv. Dat doe ik nooit meer. Ik had namelijk het geniale idee om naar Saving Africa's Witch Children te kijken. Dat is een bekroonde documentaire van de Joost van der Valk over lieve kleine Nigeriaanse kindjes die door plaatselijke priesters als heksen worden bestempeld. En dan niet eens omdat ze een zwarte punthoed dragen of een dikke wrat op hun kin hebben, maar gewoon, euh, daarom.
Vice bracht een bezoekje aan Liberië, een mooi land vol burgeroorlogen, wapens, verkrachtingen, kannibalisme, revolutie, armoede en puur, onversneden geweld. Jan Becaus zou zeggen: "Ik wil gevoelige kijkers waarschuwen voor de komende beelden". Neem gerust een kijkje en ontdek de kindsoldaat die het hart van een generaal met trots opvreet. Dit is echt zieke shit.
Niemand gelooft het verhaal van een ronde aardbol. Het is even ongeloofwaardig als de theorie dat we van rollebollende aapjes afstammen. We drijven allemaal op water en als je het einde van de landgrens opzoekt zie je een groot gat. Duik je daarin, dan kom je in water terecht waar zelfs een Kevin Costner met kieuwen je niet kan redden. Uitgerekend op deze plaats, Ushuaia, hield J&B een groot feest in een verlaten gevangenis.
Het hoeft niet altijd om een NY Excuse te gaan. Eén van de schoonste kunstwerkjes die ik de laatste tijd in handen kreeg, was een compilatie mét zine, samengesteld door Joke Leonare. Om er dan achter te komen dat het hier eigenlijk om een heropgewaardeerde sisser gaat.
In 1969 geeft Mao Zedong het bevel een tweede stad onder Beijing te bouwen. De bedoeling was een veilig onderkomen te vinden voor de circa 6 miljoen inwoners mocht er een nucleaire oorlog uitbreken. De Chinezen zouden zo een knus verblijfsadres hebben terwijl wij zouden verbranden in een nucleaire regenbui. De oorlog kwam er nooit, maar de ondergrondse stad is er nog steeds.
Recent Comments