In 2005 vindt performancekunstenaar Mark Mcgowan een beleefd verzoekje in zijn brievenbus; of hij zich zo snel mogelijk naar de rechtszaal kan begeven. Hij wordt immers ongelooflijk hard verdacht van het beschadigen van zowat 50 voertuigen. Ontkennen doet de hij niet, laat staan zich verontschuldigen; de eigenaars zouden potverdorie blij mogen zijn dat hun auto nu een echt kunstwerk is! Met een sleutel had de McGowan vijftig auto's als een gemene 10-jarige met een hysterische grijns bekrast. Alleen al daarvoor, maar vooral ook omwille van zijn andere hilarische performances: een kleine ode aan deze kunstenaar.
Gisteren besloot ik tijdens het eten eens naar een documentaire te kijken. Ik ben immers een intelligent, zichzelf respecterend mens en zo'n mensen kijken enkel naar verantwoorde tv. Dat doe ik nooit meer. Ik had namelijk het geniale idee om naar Saving Africa's Witch Children te kijken. Dat is een bekroonde documentaire van de Joost van der Valk over lieve kleine Nigeriaanse kindjes die door plaatselijke priesters als heksen worden bestempeld. En dan niet eens omdat ze een zwarte punthoed dragen of een dikke wrat op hun kin hebben, maar gewoon, euh, daarom.
Stel, je staat in het Brusselse Zuidstation en er komt een kerel op je af die beweert uit Noorwegen te komen en bestolen te zijn. Hij knoopt een sympathiek gesprek met je aan en vraagt vervolgens om 88 euro zodat hij weer thuis kan geraken. Gary is zijn naam en hij belooft plechtig alles terug te storten. Om geloofwaardiger over te komen geeft hij je ook al zijn contactgegevens. Ik weet het, het klinkt als een scam, ik ben blind, naïef, whatever. Maar ik ben niet de enige die erin zou trappen.
Elke niche, hoe klein ook, is voorzien van een magazine. En dan zeker in Nederland. Deze tijdschriften met oplages van 6, soms 7 exemplaren, worden gemaakt voor de liefhebbers van dingen die door de aard van hun wezen weinig liefhebbers hebben. Dit levert soms redelijk bizarre bladen op. Zoals het blad Messenmarkt, speciaal voor de gevorderde messenfetisjist. We besloten het nauwgezet te bestuderen, en vonden opmerkelijke dingen. Kijk mee!
Conny Braam is een geweldige vrouw. Ze was 25 jaar lang voorzitter van de Nederlandse tak van de anti-Apartheidsbeweging, en in 1992 nam ze grote risico’s door te helpen ANC-leiders Zuid-Afrika binnen te smokkelen en zo het Apartheidsregime ten val te brengen. Dus toen we een drukproef van haar roman De Handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek in handen kregen en er achter kwamen dat dat boek gaat over de cocaïnefabriek die tussen 1900 en 1963 in Amsterdam stond, werden we nieuwsgierig. Toen we er na het lezen van het boek achter kwamen dat Nederland in de Eerste Wereldoorlog enorm veel geld verdiende door coke te leveren aan omringende, oorlogvoerende landen, die het gebruikten om soldaten in de loopgraven op te hitsen en dat Nederland dus indirect verantwoordelijk was voor het verlengen van de oorlog, moesten en zouden we Conny spreken. Klik door om het gesprek te lezen dat we met haar hadden.
Het nozemgeboefte dat zich Vice noemt in de UK, ondervroeg laatst de buurtbewoners rond hun kantoor over hun criminele activiteiten. De buurt staat niet meteen bekend als elfjesland, dus wilde men even onderzoeken of de vooroordelen wel kloppen (wat natuurlijk niet zo was). Het resultaat vind je via deze link. Vermits wij ook in een niet al te koosjere buurt zitten, dachten we hetzelfde te doen. Wat blijkt: onze buurt is echt geen zuivere koffie.
Uren heb ik rondgelopen om mensen aan te spreken om te vragen hoe crimineel ze zijn. De helft sprak de taal niet, 90 procent wilde gewoon niet spreken. Dat zegt al veel. Vaak sloegen ze met ter aarde met één stalen blik. Een beetje beangstigend. In ieder geval waren er gelukkig toch enkele open harten die mij te woord stonden over hun stoute dingen.
Recent Comments