Miljoenen tonnen manga vliegen sinds mensenheugenis dagelijks in alle mogelijke vormen, kleuren en maten Japan uit. Zijn we manga helemaal beugeraakt terwijl het ons vroeger ontzettend opwond? Jep. En vinden we nu zelfs hentai afgezaagd, het porno-snuff-walgelijk-kotssubgenre van manga? Geloof het of niet, toch een beetje, ja. De hele verdomde kunststijl heeft al jaren nood aan een vernieuwende kracht, en wij denken die gevonden te hebben in de artiest Shintaro Kago.
Ekeren. Elke keer deze naam valt als suggestie voor de nachtelijke plannen, weet ik dat de avond wel wat verrassingen zal bieden. Ook krijg ik het voorgevoel dat er die avond ergens wel een ongeboren zoontje op een ongewone plek ontwaakt. De eerste keer dat dit gebeurde was na een derderangs dorpsfuif waar het enige vertier bestond uit comazuipen en discussiëren over welke aanwezige griet we wel zouden volgepompt hebben moest er iets meer bier binnenvloeien.
Omdat wij zelf eigenlijk voor geen meter kunnen schrijven, hebben we wat volk opgeschaard om voor onze Fiction Issue een aantal kortverhalen neer te pennen. Uiteindelijk kregen we er zo veel dat ze niet allemaal in het magazine konden. Gelukkig is onze blog oneindig groot, dus kan jij vandaag intelligent doen en tegen mensen zeggen dat je iets gelezen hebt dat niet over de financiële crisis ging.
Paul Herbst does more than photographing his
friends--his imagery is something of a scavenger hunt of trees, human
hair, and smoke. After some persuasion I got Paul to chat with me, and
I started talking about bears walking around in Moscow. He told me
about his parents' half-dead cat who has magical powers, his desire to
photograph the US, and doing nothing in the meantime (which is highly
doubtful). He just published the first issue of his zine, My Shit Is Gold, and is now in the process of doing the second. And he doesn't even own a digital camera.
Nadat hij de jaren '80 overleefd had in de Verenigde Staten, verhuisde de Duitse fotograaf Miron Zownir in 1995 naar Rusland en bleef daar een hele tijd hangen. Zijn oorspronkelijk plan was om er het nachtleven te documenteren, maar dat bleek nogal duur te zijn, dus wisselde hij het in voor het stationsleven. Hij werd er in een vreemd universum van zwervers, gestoorde baby-hoeren en zotte mensen gezogen die allen ontslagen waren uit de psychiatriche instelling (of er nooit toegelaten werden). Nu is hij terug in Berlijn, maar hij is zijn voorliefde voor seksclubs, vreemde persoonlijkheden en geïntoxiceerde acteurs nooit echt verloren. Twee jaar geleden heeft hij een controversiele documentaire gedraaid over Bruno S., en er komt volgende maand een boek van hem uit. Hier zijn al enkele foto's.
De Nederlandse collegas vroegen een paar jonge kunstenaars om voor ons een stel mooie bladwijzers te maken. Print 'm uit, en gebruik 'm dan om tussen één van je boeken te leggen. De boekenlegger van Thomas Klaui vond al gretig aftrek, en vandaag is Merijn Hos aan de beurt.
In de categorie 'Fuck, waarom zijn we niet zelf op dit idee gekomen?' presenteren we jullie het boek Pride and Prejudice and Zombies. Hierin is de originele tekst van Jane Austens geliefde kostuumdrama, vol met delicate tafereeltjes binnen de deftige Britse upper class, aangevuld met gloednieuwe scènes vol botverbrijzelende zombie-actie.
Soms gaan de dingen helemaal zoals ze moeten gaan. Alles begon woensdagmiddag: onze vriend Joeri Bruyninckx stuurt ons een mail om naar de Nachten te gaan; wij zijn blij dat er iemand daar verslag van wil uitbrengen (omdat wij dat soort blije, entoesieaste mensen zijn, zeker als de zon schijnt). Wij regelen hem een ticket, Joeri gaat en schrijft zijn stuk, wij vergeten volledig Joeri erop te wijzen dat het misschien interessant zou zijn om een fototoestel mee te nemen, Joeri stuurt zijn stuk op, zonder foto, wij bijten een stuk uit onze duim, stagiaire Charis vertelt dat ze ook op de Nachten was en ook geen foto's nam, en ook niemand kende die er foto's nam, wij bijten een stuk uit onze andere duim, en nog een stuk uit de eerste, waarna er een foto uit haar schattig agendaatje valt. Een fotootje dat er verder niets doe doet maar door een meisje dat Michiel Hendrickx moest voorstellen genomen werd, op de Nachten. En zo weer een beetje relevant werd voor deze blog. Klik door voor Joeri's verslag (het ding waar het hier allemaal om te doen is, uiteindelijk). Zijn verslag is het beste resultaat van de hele Nachten-organisatie van dit jaar.
Hip hoi.
Juist dit nieuwe fotoboek aangekregen over hoogdagen van Tompkins Square park in de late jaren 80. Voor degenen die NYC niet goed kennen: dat is voordat het park omgetoverd
werd in een verDisneyfiede natuurplek waarin koppels met een matching
Northface-rugzak naast elkaar zitten met bijpassende hond, luisterend naar een band speciaal ingehuurd om te
spelen voor honden (wat enkele weken geleden trouwens echt is gebeurd. Ze
speelden hele slechte covers van Cream, met hoorbare fouten in de gitaar- en drumsolo's.) Ik kan niet wachten
om deze spetter uit
zijn verpakking te scheuren en mij op te laden aan de beelden van al die coole
oude weirdo's die vandaag nergens meer te bespeuren zijn. Hoogstwaarschijnlijk zijn er genoeg old school East Village kunst-scene-types in te vinden om me voor weken van fashion-inspiratie te voorzien.
Hey. Dit is
exact het tijdschrift waar ik al naar smacht sinds McSweeney's ongelofelijk saai geworden is. Het formaat zit perfect
tussen een boek en een magazine in, en de cover van de vorige editie was een
schilderij van James Spader van Pretty In
Pink, waardoor letterlijk elke vriendin van mij een exemplaar er van kocht. Als
je het dan opent en de pagina's leest, zie je een hoop verhalen geschreven door
jonge mensen zoals Rachel Sherman en oudere mensen zoals Robert Gluck en dode mensen
zoals Breece D'J Pancake en ze zijn allemaal vreemd geschreven, maar zeer
duister in plaats van lief en over the top mooi. Er is zelfs een stuk door
Jonathan Ames dat mijn keel voor een keer niét dichtkneep van woede (Ik denk dat dit komt
omdat het maar twee paragrafen lang is).
Recent Comments