In 2005 vindt performancekunstenaar Mark Mcgowan een beleefd verzoekje in zijn brievenbus; of hij zich zo snel mogelijk naar de rechtszaal kan begeven. Hij wordt immers ongelooflijk hard verdacht van het beschadigen van zowat 50 voertuigen. Ontkennen doet de hij niet, laat staan zich verontschuldigen; de eigenaars zouden potverdorie blij mogen zijn dat hun auto nu een echt kunstwerk is! Met een sleutel had de McGowan vijftig auto's als een gemene 10-jarige met een hysterische grijns bekrast. Alleen al daarvoor, maar vooral ook omwille van zijn andere hilarische performances: een kleine ode aan deze kunstenaar.
Ward Geldof en zijn vrouw zijn de trotse eigenaars van een heel bijzonder museum. In de stille Kempen, meer bepaald in Morkhoven, runnen zij al vele jaren Het Schedelhof. Meer dan 12.000 schedels en geraamten zijn er netjes geordend en uitgestald. Ward ontdoet de beestjes zelf van haar en huid en leidt de bezoekers maar al te graag rond in zijn klein schedelparadijs. Wij dachten een duivels hellegat aan te treffen maar kwamen terecht in een kleine dierenhemel met een café.
Stel, je staat in het Brusselse Zuidstation en er komt een kerel op je af die beweert uit Noorwegen te komen en bestolen te zijn. Hij knoopt een sympathiek gesprek met je aan en vraagt vervolgens om 88 euro zodat hij weer thuis kan geraken. Gary is zijn naam en hij belooft plechtig alles terug te storten. Om geloofwaardiger over te komen geeft hij je ook al zijn contactgegevens. Ik weet het, het klinkt als een scam, ik ben blind, naïef, whatever. Maar ik ben niet de enige die erin zou trappen.
Kijk, dat is dikke vader Sergiy, met zijn bolle roze wangen, zelfgenoegzaam badend in Gods alomvattende glorie terwijl hij aan nog een chocoladen koekje denkt, of psalmen in zijn hoofd opzegt. Maar laat je niet misleiden gewoon omdat hij eruit ziet als een berg in een habijt. Sergiy is namelijk Moskou’s eerste Heilige Vader van de Furie, en niet iemand waarmee je mot wil. In zijn tienerjaren, voor God hem vond, leidde Sergiy Rybko een anti-Sovjet burgerterreurbeweging. Daarna kwam hij terecht bij een hippiesekte die hem door de woestijn liet dwalen, waar hij bijna afgeslacht werd door de moslimgoeroes die hij er ging bezoeken.
Dubai staat bekend omwille van zijn over-the-top dwaze projecten. We hebben het er al eens over gehad (namelijk in deze blog). De hoogste toren, de langste toren, de breedste toren, de meeste ergonomische toren... Niemand heeft er een boodschap aan, naast het vaste Wijnegem winkelpubliek en een dolgedraaide zwerver die ooit miljoenen had. En de architecten die deze contracten binnenhalen. Maar mag ik je de nieuwste toren voorstellen: Dub'eye!
Bij ons op kantoor hebben we een Amerikaanse stagiair die Rachel heet. Dagelijks omstreeks 10:30h lucht ik mijn hart en zij is het luisterend slachtoffer. Meestal ratel ik door over liefdesverdriet, rode vlekken tussen mijn benen en belastingen die ik niet betaal, maar laatst gooide ik het per toeval over een andere boeg: ik vertelde haar hoe graag ik eens de meest typische Amerikaanse voedselproducten zou willen proeven, zoals beef jerkey, corn bread en dergelijke. Zij werd extatisch en dat is zacht uitgedrukt. Zij schreeuwde dat er in de buurt een winkel is waar ze Amerikaanse producten verkopen en ik schreeuwde terug dat we daar naartoe moesten gaan. 'Beef jerkey, here I come!' Rachel werd nostalgisch, huilde op mijn schouder, en we vertrokken samen naar de winkel. Die dag hebben we niet gewerkt.
Wat mensen al niet doen om te overleven - zegt een verwend Westers nest die dit concept enkel kent van de scheurbuikjes op haar high resolution digitale tv. Er bestaat een stadje in Rusland, Baikonur, aka the middle of nowhere, dat naast de grootste raketlanceerbasis van Rusland ligt. En ja, ze krijgen al eens een titaniumregen op hun kop, en nee, dat zal wel niet zo gezond zijn allemaal. Maar er valt wel geld mee te verdienen. Dit alles tot grote vreugde van Pjotr, de plaatselijke metaaldealer, die van de winst eens goed naar de hoeren gaat. (Zijn favoriete straatmadelief is trouwens de zus van Borat.)
Stephen J. Shanabrook is een oorspronkelijk van Ohio afkomstige artiest die jarenlang de wereld had rondgezworven voor hij besloot een winkel neer te planten in New York. Hij maakt er chocolaatjes met vormpjes die hij heeft afgegoten van menselijke lijken, die hij op een of andere manier te pakken kreeg in een Russisch lijkenhuis. Wij waren hierover zo opgewonden/gedegouteerd dat we hem even belde voor een praatje.
Een vriend van me die tandarts is, behandelde onlangs een vrouw die zoveel coke had gesnoven dat er een gapende inwendige holte ontstaan was tussen haar neus en mond van 3 bij 1,5 cm. Bovendien had ze ook nog eens een gat in haar septum (het tussenschot tussen beide neusgaten). Het resultaat is dat haar snot rechtstreeks vanuit haar neus via het gat in haar mond druipt. Haar mond is dus letterlijk de schijtzak van haar brein geworden.
Recent Comments