Ward Geldof en zijn vrouw zijn de trotse eigenaars van een heel bijzonder museum. In de stille Kempen, meer bepaald in Morkhoven, runnen zij al vele jaren Het Schedelhof. Meer dan 12.000 schedels en geraamten zijn er netjes geordend en uitgestald. Ward ontdoet de beestjes zelf van haar en huid en leidt de bezoekers maar al te graag rond in zijn klein schedelparadijs. Wij dachten een duivels hellegat aan te treffen maar kwamen terecht in een kleine dierenhemel met een café.
Ken je die warme, bubbelende rode vloeistof die uit de opengereten nek van een dier spuit wanneer die tergend langzaam verrekt? De Zweden maken er soep, pudding en pannenkoeken mee en wat meer is: het is helemaal niet strafbaar. Afgezien van enig moreel voorbehoud - Gen. 9:3-4: "Alles wat leeft en beweegt is voedsel voor jou. Net zoals ik je groene planten schonk, schenk ik je nu alles. Maar wee diegene die vlees eet waarin nog levenssappen zitten." - houdt niets je dus nog tegen om zelf wat rood vocht op te slurpen.
Ik zal filmrecensenten nooit begrijpen. Hoe ze erin slagen over één of andere film een miljoen woorden door te drammen en dan toch de kern van de zaak missen. Neem bijvoorbeeld Antichrist: oké, in het begin ziet alles er nog goed uit, dan wordt het saai, en dan knipt Charlotte Gainsbourg haar clitoris eraf. Maar het beste stukje, het werkelijk briljante moment in deze film, het moment dat Lars von Trier - naar mijn mening - omhoogtilt tot het niveau waar hij zelf al lang meent te staan, is de motherfucking pratende vos. Om even een adjectief te gebruiken dat er geen is maar het wel zou moeten zijn: het is volkomen Viking. We besloten om Lars’ zelfverklaard meesterwerk meteen bij de ballen te grijpen en gingen met de kerel praten die de stem van de vos in het Spaans dubde. Chaos reigns!
Paul Herbst does more than photographing his
friends--his imagery is something of a scavenger hunt of trees, human
hair, and smoke. After some persuasion I got Paul to chat with me, and
I started talking about bears walking around in Moscow. He told me
about his parents' half-dead cat who has magical powers, his desire to
photograph the US, and doing nothing in the meantime (which is highly
doubtful). He just published the first issue of his zine, My Shit Is Gold, and is now in the process of doing the second. And he doesn't even own a digital camera.
Aangezien er toch regelmatig plaatjes van dieren in Vice staan, wil ik graag mijn dierenliefde met jullie delen. Ik heb mijn hele leven lang al huisdieren. Om de een of andere reden hadden al die beesten altijd een nogal raar kantje. Of zelfs meerdere. Het begon met een vis die om de zoveel tijd van kleur veranderde en uiteindelijk zelfmoord pleegde door in mijn vaders schoen te springen. Daarna had ik een dwergparkiet, Twikkie. Ik had die zo genoemd omdat ik in mijn jeugdige onschuld op een toilettegel las "Een twikkie is een heel klein ...." Met zo'n naam kun je als parkiet natuurlijk nooit een volwaardig bestaan opbouwen. Twikkie sliep liggend op een zakdoekje, at caviavoer en kwam zelfs een keer vast te zitten in zijn laddertje waarna mijn vader hem moest loszagen. Het zal niemand verbazen dat Twikkie nooit echt oud geworden is.
Een paar maanden geleden maakte ik één van die zenderidentiteitsspotjes voor VBS, zoals je die vroeger zag op MTV voor ze raar werden en alleen nog maar geilden op celebrities. Misschien heb je het gezien. Dat spotje met de maden?
Ok, het klopt dat we af en toe eens goed lachen om de Italiaanse mode -met recht en reden trouwens - maar je moet het de spaghetti's nageven: als het erop aankomt een debiele modeshoot in elkaar te draaien zijn ze bij de zaak. Nog twijfels? Deze maand waren ze op het geweldige idee gekomen om vliegende katten een oorlog tussen goed en kwaad te laten uitvechten. De rosse kat staat symbool voor het kwaad, de grijze voor het goede. En zoals altijd winnen op het einde de goeien en loopt alles goed af.
Er zijn dingen in het leven die je beter niet kan doen. Een sigaret achterstevoren in je mond duwen bijvoorbeeld. Dat is vrij ranzig. Iemand kussen die net een sigaret achterstevoren in zijn mond heeft geduwd is ook geen goed idee. Je kop in een ventilator steken omdat dat zo lekker koel is: pijnlijk. Je vriendin vertellen dat je een romantisch geschenk hebt en haar meenemen naar het toilet waar je net een drol in de vorm van een hartje hebt gedraaid: niet goed voor je relatie (ook als ze er extreem enthousiast van wordt, heb je iets om je zorgen over te maken). Op een elektriciteitsdraad gaan zitten is niet goed voor je algemeen gevoel van welbehagen. Dat kunnen vogels dan weer wel. Maar ook als vogel zijn er dingen die je beter kan vermijden. Vooral als je de dood voelt naderen. Naast sterven in de buurt van een homo-necrofiele soortgenoot, is het domste wat je kan doen je laatste adem uitblazen voor het huis van een zonderling met een passie voor fotografie. Voor je weet lig je met je dooie kop in een magnetron en krijg je een speciale bladzijde in het familiealbum. Of verschijn je op onze site.
Sinds 2000 is Erwan Fichou bezig met het fotograferen van hanen. De foto's die je hierboven en hieronder (even doorklikken) ziet, zijn genomen tussen 2004 en 2006 in Mexico. De hanen zijn meestal uitgerust met kleine mesjes die vastzitten aan één of beide poten. Hanengevechten zijn niet toegestaan in Mexico, maar net als zoveel illegale dingen daar wordt het toch gedoogd.
We weten heus wel hoe je in elkaar zit, hoor. We kennen je nu al een
tijdje en hebben je helemaal door. Zo weten we dat jij je week niet door komt zonder a) zes uur extra slaap, b) de Schelde
aan koffie of c) porno. En we willen graag dat je weet dat je op ons
kunt rekenen. Daarom is hier een link naar een website die in elk geval
voldoet aan één van je directe behoeften.
Recent Comments