Onlangs verkoos de Nederlandse Vice de hoes van Daily Bread tot de lelijkste van de maand. Als iets echt lelijk is, dan zeggen we dat ook gewoon. Resultaat was wel dat we van die kerels dik op onze nek hebben gekregen, want slechte publiciteit in Vice is uiteraard dodelijk. Nadat we een paardenhoofd naast onze brievenbus vonden, dachten we dat het een beter idee was om aan hun noden tegemoet te komen.
When I first came to Belgium, I felt like I was in Dr. Seus’s Whoville. Everywhere I walked everything looked so damn cute. And the words are so funny. I think the word hoeveel? which means how many? or how much? is actually pronounced hoo-vayl. Sounds like Whoville, no? The number eleven is elf. It’s either that or I am much closer to Middle Earth than I’ve ever been. All these cute Belgians speak English, how convenient for me. Don’t get me wrong though - I do as the Belgians do. I can say please and thank you like a Belgian, I can drink beer like a Belgian, I can eat deep fried food with special sauce like a Belgian, I can wait at a cross walk like a Belgian (sometimes).
Bij ons op kantoor hebben we een Amerikaanse stagiair die Rachel heet. Dagelijks omstreeks 10:30h lucht ik mijn hart en zij is het luisterend slachtoffer. Meestal ratel ik door over liefdesverdriet, rode vlekken tussen mijn benen en belastingen die ik niet betaal, maar laatst gooide ik het per toeval over een andere boeg: ik vertelde haar hoe graag ik eens de meest typische Amerikaanse voedselproducten zou willen proeven, zoals beef jerkey, corn bread en dergelijke. Zij werd extatisch en dat is zacht uitgedrukt. Zij schreeuwde dat er in de buurt een winkel is waar ze Amerikaanse producten verkopen en ik schreeuwde terug dat we daar naartoe moesten gaan. 'Beef jerkey, here I come!' Rachel werd nostalgisch, huilde op mijn schouder, en we vertrokken samen naar de winkel. Die dag hebben we niet gewerkt.
Ergens in maart, maakten Tom en Rhys, aka Spider and the Flies, van The Horrors al een paar mixtapes voor ons, getiteld'Up'en'Down'. 'Up' vonden jullie geweldig maar volgens mij was 'Down' net iets te obscuur voor jullie. Een beetje later brachten The Horrors hun tweede en geniale album uit en gingen ze op tour door Amerika. Ze schuimden er lokale platenwinkels af en kochten er de volledige vinylcollecties van meerdere staten op. Maar om terug te komen op hun tour: Tom maakte voor ons een mix van de wonderlijke vondsten die ze deden van Chicago tot in Albuquerque. Klik door om te lezen en te luisteren hoe hun USA-trip verder ging.
Als je ondertussen nog altijd The Wire niet hebt gezien, of Homicide en The corner niet hebt gelezen, de twee boeken die als inspiratiebron gebruikt zijn bij het maken van de reeks op HBO, dan gaapt er een serieuze leemte in je leven. Ken je ze wel, dan weet je dat Omar Little, de ongelooflijk gewelddadige maar zeer moralistische overvaller in de reeks, een van de meest treffende fictieve karakters is die ooit een shotgun in het gezicht van een drugdealer geduwd heeft. Behalve dan dat hij niet enkel een fictief personage is - zijn leven en stijl werden geïnspireerd op het leven van Donnie Andrews, een voormalige overvaller, een veroordeelde moordenaar en een allround Baltimore bad-ass. Na 18 jaar in de gevangenis, doet hij nu gemeenschapswerk in Maryland en wordt er een film over zijn leven gemaakt. Overlaatst hadden we een gesprek met Donnie. We laten het in het Engels staan, omdat we vermoeden dat je dat wel kan lezen (en omdat het een van de langste en diepgaandste interviews is die we in lange tijd gedaan hebben en het een fucking waste of time zou zijn dat in het Nederlands te vertalen.)
Ik ben niet echt dol op vissen. Wat is er nu leuk aan om uren aan een stuk te hengelen naar een goudvis in een poel van pis en stront? Als je uitgooit, raakt je lijn verstrikt in de dichtstbijzijnde boom en als je dan eens goed wilt vloeken terwijl je een vishaak uit je onderlip haalt, moet je zwijgen want anders jaag je de vissen weg. Je vangst opeten zit er ook niet in, want de groene jongens zullen je erop wijzen dat je het minuscule visje, dat met gemak in en uit je urineleider zwemt, moet teruggooien om het ecosysteem van de poel gevuld met dioxines niet te verstoren. Je kan het natuurlijk altijd proberen zonder vislijn, zoals de hillbilly motherfuckers uit dit filmpje. Gewoon je volledige arm door de bek van de eerste de beste uit de kluiten gewassen catfish rammen, eens goed lachen en dan de twintig kilogram spartelende vis aan boord hijsen om later op te eten.
French Kissen, dat kent iedereen. Je steekt je tong in elkaars bek, likt elkaars huig en klaar is kees. Maar volgens de Urban Dictionary bestaat er nog een andere, veel vettigere kus ... The Belgian Kiss. De concrete definitie van dit abstract begrip? Een kus waarbij een aanzienlijke hoeveelheid snot, speeksel en andere viezigheid worden overgedragen. Wat dat met ons land te maken heeft, is mij niet meteen duidelijk, maar blijkbaar is het wel een gewoonte van vieze Engelstalige mannetjes om hun ziekelijke gewoontes op onze driekleur af te schuiven. Klik rustig door voor een sessie Belgium-bashing.
Amerika is weer een bende rijker. In Nashville loopt sinds kort de girl gang PMS door de straten, die alles vernietigt dat ze op hun pad kruisen. In het begin dacht iedereen dat ze gewoon een grote bek hadden, zoals The Skate Witches uit de jaren '80, maar na een gesprek met oprichtster Rebel Yell blijkt dat deze door Pizza, Marihuana en Satan geïntoxiceerde grieten het menen. Maar ja, wat wil je als je je kind Rebel Yell noemt? Dan kan je haar evengoed anarchistische kut noemen.
Recent Comments