MOTHERBOARD - RAKETWETENSCHAP VAN DE STRAAT

Het Madagascar Institute is een kunstcollectief dat machines maakt die de boel doen ontploffen. Alles wat van zwaar metaal gemaakt is en onze bijzonder mooie wereld de lucht in kan blazen, vinden zij super. Vlammenwerpers, jet-packs, elektrische zaag waarop je op en neer moet wippen: dat soort dingen. Trouwens, ze hakken mijn kop eraf als ik hen een 'kunstcollectief' noem, dat vinden ze te kunstzinnig en verwijfd. Hun werken zijn ook niet bepaald gemaakt om in een museum te staan waar iedere miskleun met een goed gevonden kostuum er een existentiële mening over kan geven. Neen, zij doen performances op straat -  onverwacht - zorgen voor een overdosis aan chaos en worden uiteindelijk beëindigd door de politie. Citaat van de leider van de bende: "Als je bloedt, maar er is geen slagader geraakt, kan je niet klagen". 

FASHION - MIC EATON, GETTING INTO THE COMPLAINING THING

De Middeleeuwen zijn weer volledig hip. Vraag maar aan de clerus en aan Mic Eaton, een ontwerper uit Australië. Hij is iets minder 'zuiver van geest' en draagt geen achterlijke capuchons. Maar verder is Mic ook een brave meneer want toen ik met mijn verlegen kop tot bij hem kwam, kromp hij volledig in mekaar. Ik ook, dus als ik dertien soulmates moet noemen, is hij er eentje van. Het duurde wel even voor we elkaar durfden aankijken en het interview kon beginnen. In ieder geval: hij heeft zijn nieuwste collectie in Antwerpen voorgesteld, en moet je nu eens iets weten: zijn modellen stonden er al even braafjes bij. Ik wil deel van deze familie zijn.

KUNST - AUTOKRASJESKLOOTZAKKERIJHELD

In 2005 vindt performancekunstenaar Mark Mcgowan een beleefd verzoekje in zijn brievenbus; of hij zich zo snel mogelijk naar de rechtszaal kan begeven. Hij wordt immers ongelooflijk hard verdacht van het beschadigen van zowat 50 voertuigen. Ontkennen doet de hij niet, laat staan zich verontschuldigen; de eigenaars zouden potverdorie blij mogen zijn dat hun auto nu een echt kunstwerk is! Met een sleutel had de McGowan vijftig auto's als een gemene 10-jarige met een hysterische grijns bekrast. Alleen al daarvoor, maar vooral ook omwille van zijn andere hilarische performances: een kleine ode aan deze kunstenaar.

VBS - EEN ENG, MYSTERIEUS BOUWWERK IN BERLIJN

Voor de serie Uneven Terrain, die we filmden voor Palladium, was VBS in Berlijn voor een reportage over een heel zot doch bizar bouwwerk. Weinig mensen, zelfs mensen uit Berlijn, weten wat ooit de functie was van deze toren op de Teufelsberg (Duivelsberg), behalve een heel mooi uitzicht. Tijdens de Koude Oorlog was er een afluistersysteem in gevestigd dat alles opnam wat er in Oost-Duitsland gebeurde. 

FASHION - MR FASHEMATICS

Victoria's Secret 2010

Dit hierboven is een fashematic. Dit woord vertalen zou net zo onzinnig zijn als het uit te leggen, maar je snapt waarschijnlijk wel wat het inhoudt. Mr Fashematics heet in het echt Jonathan Zawada, een grafisch ontwerper uit Australië die samenwerkt met Tina Kalivas, een designblog bijhoudt die best in je favorieten kan en zijn eigen mode-strip Petit Mal heeft. Van dit fashematics ding heeft hij nu een zine gemaakt.

FICTION ISSUE EXTRA - FRANK DE WINNE ALS MUZE

Poëziewedstrijden zijn een vreemd soort aangelegenheden. Het denkniveau ligt er nogal hoog, de gesprekken zijn diepgaand - praten over de ontstoken teennagel van je valkparkiet is not done - en de mensen zijn er meestal duf en lelijk. Niet echt iets waarvan je denkt: 'Joeperdepoep, daar wil ik heen'. Nu heb ik een vriendin, Lotte Dodion, die nogal dichterlijk aangelegd is en dus ook vaak deelneemt aan dit soort wedstrijden. Lotte is trouwens niet duf en lelijk (en haar denkniveau is bedenkelijk laag, maar ze had me gevraagd om dat niet op te schrijven). Laatst was ik een dag haar wormvorming aanhangsel op Brabant Gedicht. Het was leuk. Grotendeels door het decadente buffet, maar vooral ook omdat Lotte de wedstrijd won met een gedicht geïnspireerd op Frank de Winne. Met die gedachten in ons hoofd wilden we Lotte voor de foto eigenlijk met haar kop in een vissenkom steken maar we hadden enkel een lasagneschaal. We waren Frank ondertussen al vergeten en dacht vissen > water, water > krokodil. Vandaar.

MUZIEK - WE STELDEN WAT VRAGEN AAN DIE ANTWOORD

 

Er is niemand die echt iets begrijpt van Die Antwoord. Al wat we weten is dat ze een 'next level rap-rave krew' zijn, bestaand uit een magere witte MC met piekhaar en in zijn lichaam gekraste gevangeniskreten, en een grofgebekte, peroxideblonde bitch in gouden spandex. Op het podium worden ze vergezeld door Zuid-Afrikaanse gangsterrappers en een DJ met Progeria.

MUZIEK - IN DE KEUKEN MET THE REACTIONARIES

Op Eurosonic heb je randverschijnselen. Zo was er een reeks concerten te zien in bars waar de organisatie niets mee te maken had. De Crowbar is zo'n bar: volwaardige pinten in plaats van colaglaasjes bier, vette affiches tegen de muur en een volle lading straight ass rock 'n roll muziek. Ik werd een beetje dronken en bewoog mijn te kleine bilwangen van links naar rechts. De muzikanten die daarvoor verantwoordelijk waren, heb ik backstage – lees: in de keuken – gevolgd en enkele vragen gesteld.

FICTION ISSUE EXTRA - SHINTARO KAGO VERANDERT KAK IN GOUD

 

Miljoenen tonnen manga vliegen sinds mensenheugenis dagelijks in alle mogelijke vormen, kleuren en maten Japan uit. Zijn we manga helemaal beugeraakt terwijl het ons vroeger ontzettend opwond? Jep. En vinden we nu zelfs hentai afgezaagd, het porno-snuff-walgelijk-kotssubgenre van manga? Geloof het of niet, toch een beetje, ja. De hele verdomde kunststijl heeft al jaren nood aan een vernieuwende kracht, en wij denken die gevonden te hebben in de artiest Shintaro Kago.

MUZIEK - STRAIGHT FROM THE HARP HEEFT HET ALLEMAAL AAN HET WATER TE DANKEN

Een tijdje geleden belandden er een paar nummers van twee Denen genaamd Jarno Varsted en Lady Lützen op mijn computer. Ik werd er erg blij van en gaf de helft van mijn vriendenkring ter ere van kerst, nieuwjaar, verjaardag of hun eerste menstruatie een mixtape met hun muziek cadeau. (Een illegale praktijk, zo bleek achteraf. Er was namelijk zelfs nog geen demo of wat dan ook uit. Maar dat had degene die de muziek op mijn laptop had gezet, niet gezegd. Heb je eens een zeer exclusieve primeur, weet je het niet eens. Hoe suf is dat.) Toen ik laatst voor een week naar Berlijn vertrok en even de concertagenda checkte, ontdekte ik dat de band van Jarno Varsted en Lady Lützen niet Jarno Varsted en Lady Lützen heet, maar Straight From The Harp en dat ze in Berlijn wonen. Het concert haalde ik helaas niet, want met nachtbussen reizen is niet übergeil (Ja. Dat is een understatement). Ik ontmoette ze wel voor een interview. Ze zijn lief en cool. En degene die dat niet vindt, mag voor straf drie kwartier in een vochtige, beschimmelde hoek gaan staan. Puh.