Dus Liberië is een land dat naar de kloten is, maar is er dan geen buitenlandse hulp die de arme zielen een zakje rijst geeft? Ja, namelijk de VN. Shane gaat samen met een lokale journalist naar Westpoint, een gebied waar de VN zijn vrijgevige handjes zou uitsteken. Wat blijkt: het is de ergste regio van heel het land. Er zijn geen WC's, dus schijt iedereen op het strand. Overal ligt afval, vrouwen prostitueren zich voor minder dan één dollar en een jongen legt uit hoe hij coke of heroïne neemt en dan een vrouw verkracht. Ooit van 'nupping' gehoord? Dat komt nog. Westpoint is een open riool en jij gaat de lokale bordelen ervan zien. Veel plezier.
Omdat wij zelf eigenlijk voor geen meter kunnen schrijven, hebben we wat volk opgeschaard om voor onze Fiction Issue een aantal kortverhalen neer te pennen. Uiteindelijk kregen we er zo veel dat ze niet allemaal in het magazine konden. Gelukkig is onze blog oneindig groot, dus kan jij vandaag intelligent doen en tegen mensen zeggen dat je iets gelezen hebt dat niet over de financiële crisis ging.
Gisteren besloot ik tijdens het eten eens naar een documentaire te kijken. Ik ben immers een intelligent, zichzelf respecterend mens en zo'n mensen kijken enkel naar verantwoorde tv. Dat doe ik nooit meer. Ik had namelijk het geniale idee om naar Saving Africa's Witch Children te kijken. Dat is een bekroonde documentaire van de Joost van der Valk over lieve kleine Nigeriaanse kindjes die door plaatselijke priesters als heksen worden bestempeld. En dan niet eens omdat ze een zwarte punthoed dragen of een dikke wrat op hun kin hebben, maar gewoon, euh, daarom.
Liberië is een uitgekotste haarbal van pure chaos. Dat was al duidelijk in deel 1, maar het wordt erger. Shane gaat tezamen met Miles - een geflipte dude die nog maar net van zijn malaria af was - naar de 'red light district' op zoek naar generaal Bin Laden. Neen, hij is geen Afgaan, ja, het gaat om een bijnaam en hij zit in het gevang. Shane koopt hem uit voor een interview. Ondertussen wordt het zeer rumourig in de straten en staat iedereen op springen. Het is best spannend: ik leg bijna een zeik in mijn boxershort door ernaar te kijken.
Chloe draagt een jas en broek van Burton, haar korset en laarzen zijn van Agent Provocateur, Suki draagt een skipak van Burton, een korset van What Katie Did en laarzen van Office.
Stop nu eens vijf minuten met zeiken over de sneeuw en sta eens stil bij de prostituees die op dit moment aan het werk zijn in het koude en barre Berlijn. Het is echt retemoeilijk om er als een slet uit te zien in een regenjas, dus deze meisjes dragen hun sexy lingerie over hun warme sportkleding heen. De extra opbrengsten die de alledaagse hoerenkledij, minirokjes en topjes die net de tepels bedekken opleveren, zijn het overduidelijk niet waard om voor dood te vriezen.
Vice bracht een bezoekje aan Liberië, een mooi land vol burgeroorlogen, wapens, verkrachtingen, kannibalisme, revolutie, armoede en puur, onversneden geweld. Jan Becaus zou zeggen: "Ik wil gevoelige kijkers waarschuwen voor de komende beelden". Neem gerust een kijkje en ontdek de kindsoldaat die het hart van een generaal met trots opvreet. Dit is echt zieke shit.
Vorig weekend was het Eurosonic festival in Groningen. Groningen is verdomme ver rijden en ik had geen slaapplaats, dus was ik eerst wel een beetje kregelig. Maar wat ik over het hoofd gezien had, was uiteraard de Hollandse gastvrijheid: Mark, de music editor van Nederland, leende me op de valreep zijn sofa en leidde me doorheen de stad. Wat bleek: het is een studentenstad propvol mooie, sappige Hollandse grietjes en dat was een leuke verrassing: ik zie ze allemaal met een kaasblok in de hand op voedselverpakkingen staan. Zo exotisch! Nuja, de gemiddelde Hollander ziet dat niet meer: hij is dat varkensneusje al meer dan gewoon. Maar goed, het was gezellig, buiten het feit dat iedereen er als Jiskefet spreekt. Probeer die mensen maar eens te verstaan. Andersom was er hetzelfde probleem: ik vraag de weg in het Nederlands, ik krijg antwoord terug in het Engels. "Oh, ik dacht dat je buitenlander was." Dat ben ik ook. Toedeledokie!
Onze Fiction Issue is uit! Als alles goed gaat en onze trouwe distributeur - maak jezelf niks wijs, daarmee doel ik op mijn liefste collega en niet op één of ander duur bedrijf - de koude kan trotseren, liggen ze nu in de winkel. Ga hem zeker halen want dat maakt jou niet alleen zeer bijzonder, het geeft je ook een voorsprong op je medemens. In deze tijden van crisis is de concurrentiestrijd immers zo belachelijk groot geworden dat elk spatje extra kennis het verschil kan maken tussen jou en het anonieme blondje met het kontje. Het is de Fiction Issue, wat betekent: net iets minder tieten en een hoop meer letters. Een stel geweldige kortverhalen en een paar mooie fotoshoots liggen netjes verpakt in een glimmend magazine, wachtend op jouw reet die voorbijwandelt.
Geen excuses zaterdag: je mama heeft misschien pannekoeken gebakken maar je gaat verdorie naar Hasselt, meer specifiek naar de Bootstraat, nog specifieker naar Muziekodroom en daar ga je een flinke tet zetten. Zelfs West-Vlamingen zullen zeer welkom geheten worden. Antwerpenaren krijgen een bescheiden handdruk: het blijven uiteindelijk Antwerpenaren.
Recent Comments