Bij ons op kantoor hebben we een Amerikaanse stagiair die Rachel heet. Dagelijks omstreeks 10:30h lucht ik mijn hart en zij is het luisterend slachtoffer. Meestal ratel ik door over liefdesverdriet, rode vlekken tussen mijn benen en belastingen die ik niet betaal, maar laatst gooide ik het per toeval over een andere boeg: ik vertelde haar hoe graag ik eens de meest typische Amerikaanse voedselproducten zou willen proeven, zoals beef jerkey, corn bread en dergelijke. Zij werd extatisch en dat is zacht uitgedrukt. Zij schreeuwde dat er in de buurt een winkel is waar ze Amerikaanse producten verkopen en ik schreeuwde terug dat we daar naartoe moesten gaan. 'Beef jerkey, here I come!' Rachel werd nostalgisch, huilde op mijn schouder, en we vertrokken samen naar de winkel. Die dag hebben we niet gewerkt.
Het paradijs, dat is wat we ontdekt hadden. Meteen viel mijn oog op enkele pakken beef jerkey. Mijn hart bonsde zichtbaar tegen mijn ribben. Rachel was opgelucht want deze jongen had heel de rit lang over niets anders gepraat dan het bekende gedroogde USA-vlees.
Potten en potten gevuld met supersize augurken! Daar werd ik even emotioneel van. Een zoentje was hier op zijn plaats.
Alle verhalen over geweld, ghetto's, geweren en springende cadillacs in de States zijn duidelijk verzonnen. Een volk dat aan de ontbijttafel zit met Paul Newman geniet van de madeliefjes in de achtertuin en de roze wolken aan de horizon en schiet met zijn revolver een kaarsje aan voor het avondeten.
Het eerste dat ik wilde proeven was uiteraard de beef jerkey. Ik stond te springen als een Italiaantje dat een Vespa krijgt. Voor het gevale je vegetariër - en dus lomp geboren - bent: beef jerkey is gedroogd, ranzig rundsvlees in lapjes. Het stinkt en smaakt naar een mus die vertrappeld is door een parade van de lokale fanfare. Mijn droombeeld was aan diggelen.
Een Slim Jim is de verfijnde versie van beef jerkey: het is gemalen en in de vorm van een stokje gegoten. In Amerika is er een pro-wrestler die er reclame voor maakt: 'Snap into a Slim jim!', is de slogan.
Even doorspoelen met 'root beer', een soort bier waar geen bier in zit en dat ze voortdurend drinken in dwaze shows als Step By Step. Het lijkt meer op limonade en het ruikt heerlijk. Root beer smaakt keihard naar kaneel. Ik had amper geproefd of Rachel nam het blikje over. Root beer is iets dat ons gretig Amerikaantje nostalgisch maakt. Ik zei haar dat ze zich moest inhouden want hier in Belgie ben jij het Mexicaantje, schat.
Tijd voor de pot met pickles. Als ik aan Amerika denk, dan denk ik aan opgespoten borsten en gigantische augurken.
En hopla, in het mondje. Eerlijk gezegd was ik wederom dramatisch teleurgesteld. Die augurk smaakte naar een bejaarde foef die net uit de Noordzee kwam. Niet dat ik daar ervaring mee heb.
Gevolg: mijn slokdarm zei even korstondig "neen".
Over naar de Tootsie Rolls dan. Kleine, schattige toffee caramelletjes, daar wordt een mens gelukkig van. Ontrol een Tootsie roll voor eeuwige vreugde.
Ik kan het niet hard genoeg benadrukken: ik werd er echt gelukkig van.
Rachel zei dat Mountain Dew zeer populair is in de States, dus moest ik het wel eens proberen. Het klonk als een soort godensap, maar had meer weg van een doodgewone Sprite. Je weet wel, witte limonade met bubbeltjes: jolijt. Steven Seagal heeft wel meegespeeld in de reclamespot - dan toch niet zomaar een frisdrank.
Snapple is mijn absolute favoriet. Fruitig, licht, een absolute topper.
Eens terug op kantoor waagde ik me aan de Newman cereals. Veel vezels en niet te zoet, kortom: alles wat een echte cowboy nodig heeft.
Omdat onze Amerikaanse immigrant hard gewerkt had, kreeg ze ook een kommetje. Kijk eens hoe gelukkig ze daarvan werd.
Als ik bedenk wat de typische voedingswaren in ons land zijn (kwalitatief bier, wafels, frieten), dan doen wij het toch opmerkelijk beter dan die Amerikanen. Over het algemeen zijn hun snacks zeer teleurstellend, en dat terwijl ik met een grote voorliefde voor de USA mijn smaakpapillen in de strijd heb gegooid. Misschien waren de verwachtingen wel te hoog. Deze jongeheer zal nimmer nog huilen bij een vlagverbranding van de gouwe ouwe stars and stripes.
TEKST: RINGO GOMEZ-JORGE
FOTO'S: RACHEL FAE COLEMAN
Where's that shop??
Posted by: Kate | August 13, 2009 at 11:59 AM
Grare's American and Mexican food store in Antwerp (Prins Boudewijnlaan 175)
Posted by: Rachel Fae Coleman | August 14, 2009 at 03:32 PM
Thanks!
Posted by: Kate | August 18, 2009 at 02:49 PM
Angry Customer Robs Store Over Bad Beef Jerky
http://www.asylum.com/2009/08/24/angry-customer-robs-store-over-bad-beef-jerky/
Posted by: ViceBelgium | August 26, 2009 at 10:48 AM