Stan Wannet is een Nederlandse kunstenaar die zombierobothazen maakt. Hij vult de dode beesten op met een gemotoriseerd lichaam, maar, voor jullie Gaia bellen, moeten je weten dat Stan zijn terminatorhazen ook poëtische verhalen laat schrijven en ingewikkelde wiskundige problemen laat oplossen. Blijkbaar laat hij de haasjes schrijven om ze terug controle te geven over hun bestaan, al klinkt het soort nachtmerries die ik had toen ik een kleuter was. We spraken met Stan op de Verbeke Foundation, waar hij werkt aan een nieuwe installatie waarin robothamsters rondlopen in aparte kooien waardoor ze elektriciteit opwekken. Prachtig.
Vice: Hey Stan, Ik ben redelijk bang van die twee hazen die daar aan het schrijven zijn. Was dat de bedoeling om mensen er bang van te maken?
Stan Wannet: Nee, helemaal niet. Ik wou de machines op een bepaalde manier weer laten leven. De gemotoriseerde hazen proberen terug een greep te krijgen op de realiteit. Beide machines zijn eigenlijk karakters met een eigen persoonlijkheid. Als je leest wat ze schrijven, snap je wat ik bedoel. De ene is een artiest, poëet en de andere is het tegenovergestelde en vertegenwoordigt het logische, de natuurwetten van het universum en de wiskunde die daar onder schuilt. Voor mij was het eerder de bedoeling om twee verschillende persoonlijkheden te maken in plaats van robots.
Hoe ben je op het idee gekomen?
Ik ben altijd dol geweest op techniek en het bouwen van machines, maar eerst ben ik naar de kunstschool geweest. Toen ik daar afstudeerde in 1996 ben ik begonnen met installaties te bouwen. Dat waren eerst vooral muziekinstallaties waar een zekere routine in schuilde. Zo begonnen ze bijvoorbeeld om de minuut lawaai te maken. Maar die installaties waren nogal gammel. Na een tijd wou ik complexere constructies maken, dus heb ik besloten om ingenieur te worden. Ik dacht dat door over dezelfde kennis te beschikken als de mensen die voor Phillips werken, ik alles zou kunnen maken. Ik kon mijn werk ook niet laten maken door andere mensen omdat ik nooit schetsen maak. Ik moest dus alles zelf kunnen doen.
Hoe is die fascinatie voor technologie en wiskunde ontstaan?
Dat weet ik eigenlijk niet. Voor ik aan mijn studies begon, heb ik een jaar in Indonesië gezeten en toen ik terug kwam, was ik een hippie en natuurjongen die zijn eigen wereld wou scheppen. Alles dat door de mens gebouwd is, was in mijn ogen vies, maar dan besefte ik hoe kortzichtig mijn houding was en heb ik mijn liefde voor technologie en cultuur herontdekt. Net zoals de hazen die beide controle krijgen op hun eigen manier.
Ik las op je site dat je vindt dat algebra de ultieme kunstvorm is. Meen je dat?
Ik herinner me nog dat ik dat heb geschreven en ik schrijf wel meer van dat soort tekstjes, maar ik moet toegeven dat ik dat geschreven heb omdat het paste in een verhaal. Uiteindelijk is algebra uitermate fascinerend.
Ben je trots op de installaties die je vroeger gemaakt hebt?
Sommige, zoals het semi-automatisch orkest, zijn eigenlijk helemaal niet zo goed als ik erop terugkijk. Laten we gewoon zeggen dat ze slecht zijn. Andere, zoals de hazen en mijn schaakmachine bereiken toch een zeker niveau.
Vertel eens wat meer over jouw schaakmachine.
De machine speelt het zesde en laatste deel van het duel tussen wereldkampioen Garry Kasparov en de schaakcomputer Deep Blue. Kasparov verloor, wat heel interessant is, omdat het de eerste keer in de geschiedenis van schaken was dat een schaakcomputer wereldkampioen werd. Als je tegen mijn machine wil schaken, dan moet je exact hetzelfde spelen als Kasparov toen, terwijl de machine speelt zoals Deep Blue. Met andere woorden, je verliest altijd.
Stel dat we je twee weken in quarantaine steken en je geen moderne technologie mag gebruiken. Hoe opgelucht zou je zijn als je er terug uit mocht?
Twee weken zouden nog wel gaan, denk ik. Ik heb nog altijd andere dingen te doen en als ik op reis ga, neem ik nooit mijn laptop mee. Toen ik vroeger een natuurfreak was en geïsoleerd wou leven van de rest van de wereld maakte ik kleine hutjes in de natuur of een soort zak die je in de grond stopt en waar je dan in kan leven. Ik heb dat een week gedaan, in the middle of nowhere, en ik moet toegeven dat het verschrikkelijk was. Het leek een goed idee, maar een week in een zak wonen in de grond is gewoon extreem saai.
DELPHINE SOMERS
FOTO’S: SANDER DECLERQ, STAN WANNET
tinkebell, een jonge nederlandse kunstenares deed het hem al voor. Zie tinkebell.com.
Posted by: peggy winters | June 05, 2009 at 07:29 AM
wil nie zeggen dat ik het niet heel interessant vindt. Excusez-moi Stan, ochtendhumeur.
Posted by: peggy winters | June 05, 2009 at 07:34 AM
Thank your for present me so amazing notion in your weblog. I'm extremely gree with you. Your viewpoint is fantastic. In our lives, there's absolutely nothing can beat us.
Posted by: Nike Dunk Sb | August 12, 2010 at 01:51 AM
Your Blog is very good, I like it! Thank you for you sharing!Your blog is really helps for my search and i really like it.
Posted by: supreme fitted hats | June 15, 2012 at 09:54 AM