Een paar weken geleden kregen we een persbericht met een uitnodiging voor een tentoonstelling van de Japanse kunstenaar en Shiatsumeester Yuichi Kawada. Nadat we in lichtjes benevelde toestand het persbericht hadden gelezen, waren we ervan overtuigd dat we hier te maken hadden met een ronin die zijn vaderland was ontvlucht wegens een onnoembare misdaad, zijn zwaard aan de kant had gelegd om het penseel en de beitel te hanteren en hier in het Westen met zijn kunst mensen probeerde te bekeren tot een waarachtiger leven. Ofzo. Die roes, weet je wel? Toen we een paar dagen later uit onze roes ontwaakten, bleek dat Shiatsu net wat anders is dan mensen katanagewijs in twee klieven. Toen hadden we echter al een afspraak gemaakt voor een interview met meneer Kawada, dus stuurden we ons liefste elfje Delphine Somers naar zijn tentoonstelling in Brussel. Een interview met een grootmeester laat je immers niet zomaar schieten.
Kijk, deze dude, die zijn dagen slijt op een bureau ter grote van een hamsterkooi, heeft een tatoeage laten zetten van de cover die Shintaro Kago tekende voor ons 4-ACO-DMT Issue. Dat is niet alleen fucking fantastisch, het toont ook aan dat je leven niet naar de verdommenis hoeft te zijn omdat je dag in dag uit in exceltabellen zit te knoeien. Bovendien is het een ideale manier om de tijd te doden op een werkdag die maar niet lijkt voorbij te gaan. Gewoon even de mouw van je oerlelijke hemd oprollen en voor je het weet zit je in een dorre steppe in Eritrea. Ik kan niet wachten tot iemand de cover van The Brazil Issue op zijn kop laat tatoeëren.
Jullie dachten dat hardcore vooral een sausageparty was? Misschien, maar gelukkig zijn er de geweldige uitzonderingen op de regel. Als Henry Rollins twintig jaar later was geboren, borsten had gehad en Duits was geweest – geef toe, niet zo moeilijk voor te stellen – stond hij nu waarschijnlijk bij het Duitse Glasses te schreeuwen. Behalve de nodige decibels produceren, kunnen de heren en dame ook een eind weglullen over brillen en andere spitstechnologie, wat geheel toevallig perfect bij het thema van dit issue past.
De verlengde weekends volgen elkaar in een ijltempo op, maar daar heb je natuurlijk geen reet aan als je examens hebt. Een dagje meer om te studeren? Of misschien moet je het anders bekijken, een dagje meer om te recupereren van wild feestje of optreden. Want ook al doen ze zich graag voor als de toekomst van onze natie, in feite zijn die studenten een bende alcoholisten die een heel jaar lang uitvluchten zoeken om toch maar geen klop te moeten doen. Als ze al studeren, dan is het om hun geweten te sussen voor de decadente feestjes die ze dit weekend gaan bouwen. Nu, ik heb zelf ook gestudeerd en wat heb ik er aan overgehouden? Een lever ter grote van een West-Vlaams boerengehucht (Zwevegem ofzo) en een diploma dat in mijn toilet hangt. Oh man, ik heb dringend een halve liter nodig om mijn leven terug wat glans te geven.
In het eerste deel van ons Futuresonic verslag kon je al lezen hoe onze gekke reporter, Baby K., Manchester onveilig maakte op de Magic Bus en ondertussen snapshots maakte van Mancunian skanks. Je kon ook lezen dat ze rond de nek heeft gehangen van zowat alle belangrijke artiesten die er speelden, maar dat deed ze niet voor de lol. Ze deed het speciaal voor jou en mij, zodat we ons net als zij backstage kunnen wanen tussen de groten en gestoorden der aarde. Klik dus snel door voor interviews met Toddla T, Times New Viking en de kleine, prettig gestoorde Ariel Pink.
Onlangs leek het ons een goed plan om mensen op pad te sturen naar festivals ver weg. Soms hebben we van die ingevingen. Joeri Bruyninckx leerde ons van in Oostenrijk dat sperma moeilijker van je schoen te krijgen is dan stront. In de hoop om nog meer verhelderende inzichten te krijgen in de gewoonten van onze buurlanden, stuurden we onze blondste reporter, Baby K, naar Futuresonic in Manchester. Bleek dat het voor haar eigenlijk gewoon een excuus was om de banden weer aan te halen met de stad waar ze op Erasmus heeft gezeten, en vooral om venten te versieren die ze eigenlijk moest interviewen. Maar goed, we zouden zelf niks anders gedaan hebben. Lees verder voor Baby K's verslag vol wazige foto's en grieten met bunnypakjes.
De voormalige leider van Burzum, de beruchtste one man Noorse black metal band aller tijden, is sinds vorig weekend weer op vrije voeten. Voor de brave christenen onder onze lezers, Varg Vikernes (aka Count Grishnackh) was veroordeeld voor de moord op zijn aartsvijand, Mayhemgitarist Oystein Aarseth (aka Euronymous), en het in de fik steken van drie kerken in Noorwegen in 1993. Het is duidelijk dat de dag van zijn voorwaardelijke vrijlating in geitenbloed stond omcirkeld op zijn kalender, want Varg ondernam in 2003 al een mislukte poging om te ontsnappen uit de gevangenis. In afwachting van zijn vrijlating gaf hij dan maar lullige interviews waarin hij claimt dat Nationaal Socialistische Black Metal (ja, inderdaad, dat bestaat ondertussen ook al) een interessante nieuwe stroming is. Verder geeft hij aan dat hij van plan is een normaal leven te gaan leiden op zijn boerderij met zijn vrouw en kinderen waar hij muziek zal componeren en boeken wil schrijven. Zou zestien jaar gevangenis dan toch de zot in Varg finaal gebroken hebben? Zeg in ieder geval niet dat we je niet gewaarschuwd hebben als er binnenkort weer een kerk in de fik vliegt. Klik maar door voor een mini-biopic over Varg en een gezellig Burzum clipje.
SEELAND Tomorrow Today Hub100/lorecordings - Shit, Kas. Die Seelandplaat. Dat moet toch een fout zijn? Moest die niet naar die gast die al die weirde Duitse soundscapehippieshit reviewt verstuurd worden? Ik ga die afkraken, terwijl dat misschien een fijne plaat is. Alleen dead boring. Iets voor Duyster of zo. In het vervolg stuur je me die van die Braziliaanse nu-rave chickies, ok? Give the white man what he needs, bro. JACK BLACK
Jay Reatard is geen eenvoudige jongen. Nu, dat zou ik ook niet zijn als ik na anderhalve dag reizen en zo mottig als een krab in AB café zit voor een interviewmarathon. Maar wees nu eerlijk, er zijn toch ergere dingen in het leven dan gratis en voor niets naar Brussel vliegen om over jezelf te mogen lullen (met of zonder jetlag). Eigenlijk zou Jay bekend moeten zijn om zijn blitse Buzzcockspunk, maar spijtig genoeg kent de meerderheid van de planeet hem als de kerel die op YouTube een onschuldige crowdsurfer vol op het gezicht mept. De prijs voor sympathiekste homie zal hij nooit winnen, maar dat had je wel al gemerkt aan de foto hierboven. Anyway, klik door om te lezen hoe een interview met iemand die er echt geen zin in heeft eraan toe gaat.
Recent Comments