Je weet dat wij nooit écht warm lopen voor surfers. Elke keer dat iemand ons probeert te overtuigen dat het eigenlijk skaters met een "ander medium" (barf) zijn, wordt ons geestesoog geteisterd door beelden van leeghoofdige gebruinde macho's met goudgebleekte krullen, houten kralenkettingen en, ohlieveherejezus, teenslippers. Om nog maar van hun idiote grijns te zwijgen. Tot we van VBS Hi-Shredability op ons bord kregen. OK, de slaapdepriverende beelden van hippies op een Californisch strand zijn met geen stokken weg te krijgen, maar toch blijkt bij dat volkje hier en daar wat toffe peren te huizen. Toen de gasten van O'Neill ons een uitnodiging stuurden voor de tweede editie van hun Benelux surffestijn The Crowning, waren we dus op zijn zachtst gezegd achterdochtig. Om zeker te zijn dat we jullie iets wezenlijks zouden kunnen bijbrengen, vrij van oeh-wat een mooie golf en aah-wat een knappe hunk (re-barf), stuurden we er de enige reporter op af die waanzinnig genoeg was om zich niet te laten corrumperen door alle surf-nonsens, en toch genoeg van surfen afweet. Daarnaast is het ook de enige reporter die wou gaan. Dit is zijn verslag.
Oorspronkelijk dachten we dagelijks de ontwikkelingen van onze man op de blog te gooien, maar na vele lange vergaderingen (de editor en ik gingen koffie halen en moesten even wachten tot die kerel van twee bureaus verder zijn tas had ingeschonken, dus hadden we toch een dikke dertig seconden), vonden we het wel ok was om er nog even mee te wachten. Het was niet alsof je opeens op een vliegtuig naar Jersey zou gesprongen zijn om te gaan kijken, en, besides, je was niet uitgenodigd. Deze week dus een driedelig miniverslag van El Livino's Dagen Op Jersey. Geniet ervan.
Verwacht worden op een onmenselijk uur als 5u ‘s morgens ergens in Drongen stelt je al meteen voor een hartverscheurende keuze: heel eventjes slapen of nachtje doortrekken? Optie 2 zou uiteraard de meest voor de hand liggende zijn, ware het niet dat je aan het begin van een 5-daags all-inclusive mega vet uitziend en druk bevolkt surfevent van O’Neill stond. Optie 1 dan maar? Het was goed bedoeld, maar uiteindelijk toch met een uurtje of twee slaap en twee boterhammekes en een kop koffie die de teergeliefde moeder voorzien had voor onderweg, ongeveer op tijd aangekomen op de pers check-in.
Bon soit. Persmapje in ontvangst nemen, koffie achterover kletsen, free cd’ke van The Subs mee gritselen en hup, richting het ons toegewezen vervoermiddel. Dat bleek een Volvo Rescue Car te zijn, inclusief famlie. VICE-sales-Leen en ik kregen er namelijk meteen een vader, broer en zoon bij. Vader Guy, Belgische godfather van het golfsurfen, zijn elf jaar oud zoontje en jongste ridertje Keith, en zelfs een ietwat op mezelf lijkende blonde-paardenstaart-tweelingbroeder-en-jurylid Geert. Anyway, met vijf op familie-uitstap naar Saint-Malo, in een kolonne van een stuk of 10 toegewezen Volvo's en 20 mobilhomes van de surfers, om de ferry naar Jersey te nemen.
Aldaar aangekomen maakte moeder natuur in ware oorlogsstijl meteen duidelijk vanwaar de naam Watersplash kwam. Hoog tij betekent geen strand meer, maar zee tot tegen de dijk. Tot groot jolijt van zoontje Keith, die met zijn mede-minisurfertjes de over de dijk slaande golven trachtten te trotseren door zo lang mogelijk op de rand van de dijk te blijven staan. De ietwat oudere en vooral gestoordere riders sprongen los het water in. Als echte wave warriors voerden ze oorlog met de golven in het wassende water. Er vielen navenant ook enkele slachtoffers die eruit gehaald dienden te worden, maar zonder al te zware gevolgen. De waanzin van de volgende dagen begon zich al te manifesteren.
Na wat pinten achterover geslagen te hebben en mijn eerste toogbabbels en ik-ben-morgen-toch-uwe-naam-vergeten kennismakingen gedaan te hebben, werd de media verwacht op het appel voor check-in en dinner in het hotel. In het gezelschap van een paar TMF-madammen smaakte het eten voortreffelijk en werd wederom menige fles wijn gekraakt. Ook de typische rokersbijeenkomst onder de blote hemel leverde leuke ontmoetingen en al meteen de bijhorende tussen de lijnen achterklap op. Na nog een glas wijn verzeilde ik tenslotte met twee kompanen in de laatst open bar van het hotel, verwikkeld in oneindige politieke discussies...
EL LIVINO
Comments